بعد از آن ملک دادبخش ارکان دولت و اعیان مملکت خود را طلب فرمود و حجّاب[١] و وزراء و نوّاب حاضر آمدند و روی به ایشان کرد، گفت: )هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنَا([٢] در این سخن که رسول بهائم تقریر کرد، هر خُرده که کوچک و بزرگ شما را در ضمیر می‌آید، مخفی نباید داشت.

از حجّاب او جوانی شیرین مقالی، پسندیده خصالی، خجسته منظری، شایسته محضری در گوشه صف ایستاده بود.

مثنوی

زمین بوسید وگفتا جاودان باش
فروزان از رخت انوار شاهی

به تخت شهریاری کامران باش[٣]
مطیع حکمت از مه تا به ماهی

رأی جهان‌آرای شاه را معلوم و مقرر و مفهوم و مصوّر است که بین« الجنّ و الانس» از عهد خلقت آدم(علیه السلام) الی یومنا هذا عداوت است که قاعده آن محکم شده و بغضیست جبلّی از طرفین اساس آن متمکن گشته. اگر ما را در تفحص و تدارک معاملتی که بنی آدم با حیوانات دارند، شروعی رود، نباید که بر نوعی دیگر حمل کنند و آن عداوت قدیم زیادت شود و نیز مجادله و مکالمه با حیوانات مهمله، در قضایای عقول ارباب بصیرت نوعیست از جنون و گفتگویی است لایعنی، مهتر عالم(صلی الله علیه و آله) فرموده

[١] . پرده داران

[٢] . (آيا نزد شما دانشى هست كه آن را براى ما آشكار كنيد؟) انعام/ ١٤٨.

[٣] . زبان بگشاد گفتا جاودان باش................ برفعت شهریار کامران باش