حکیماً و لا توصیةً»[١] ما زمام مصالح خود در این معنی به تو داده‌ایم، چنانکه می‌دانی، این مظلمه[٢] را به عبارتی لطیف و استعارتی ظریف با ملک جنیان تقریر کن!

شتر به حکم اشارت ایشان پای در راه نهاد. وچون به نزدیک آن درگاه رسید، یکی از ندمای شاه به او پیوست.

گفت: ای بی خبر! این جای چِرا نیست گستاخ‌وار چرا آمده‌ای؟

گفت: از قِبل قبیله خود رسولم. آواز سخن او به سمع شاه رسید و گفت: آمدن حیوانات بر درگاه ما خلاف معهود است. مگر واقعه ای حادث شده یا مشکلی روی داده سؤال کنید که آمدن او را سبَبِ چیست؟

شتر گفت: مرا جماعتی بهائم به حضرت آسمان‌ فرش ملک دادبخش فرستاده‌اند و پیغام داده که مدت مدید و عهدی بعید است که از بوایق زمان و طوارق حدثان[٣] در کنف و ظلّ رأفت عصمت شاه جهان، پناه گرفته ایم.

امروز ما را شکایتی است که در هیچ دورها به اتمام نرسیده و در هیچ عهد به انصاف خود نرسیدیم و از بی داد بنی آدمی به جان رسیدیم که بی‌جرم و جنایت عداوت ظاهر کرده‌اند و خون و قتل ما را بر خود واجب و روا داشته‌اند. آن عداوت را سببی معیّن نیست و این تعذیب را موجب ظاهر نیست. مسکینی چند را امید می باشد که از لطف عمیم[٤] شاه به انصاف رسند و در کار ایشان نظر لطف مبذول فرمایند.

ملک جنّیان کریم خُلق و رحیم دل بود. شتر را بنواخت و به لطف و مراعات دلداری داد و امیدوار عدل و انصاف خود گردانید و فرمود: چند روزی در این مرغزار ما

[١] . بفرست حکیم را که به وصیت و نصیحت احتیاجی ندارد؛ یعنی خود می‌داند که چه کند.( در مثل هست که میگویند: الرسول دلیل علی عقل مرسله)

[٢] . در بعضی نسخ : این مطالب را بعبارتی لطیف و استعارتی ظریف

[٣] . حادثه های سوء بشب . بلاها که بشب رسد

[٤] . کامل