فراز می‌جَستم. ناگاه به دست ظالمی چند مبتلا شدم. مرا مقیّد به مسلسل[١] به خانه خود بردند. و چندان مجاهده و ریاضت به من رسید که نزدیک بود از اوصاف جبلی به کلّی فانی شوم و قوّت ذاتی روی به انحطاط آورد. حرکات و ثباتی که در هیئت نفس متمکّن بود، به سکونت بدل گشت و از غایت اضطراب و اضطرار مطیع و مأمور ایشان شدم. امروز آتش جوع در بطانه بطنم مشتعل گشت و حرارت غریزی کانون معده‌ام را در احتراق آورد با خود گفتم:

((تا کی بطمع زبون هر دون باشم)) و خود را ببوی پنیر چند اسیر دارم؟ در میان صیدگاه ناگاه گوشه رفتم و به اینجا آمدم.

طوطی گفت:

شعر

ما را ز غم زمانه دل سوخت
جز جور و جفا ندیدم از خلق
گفتم به چه حیله وا رهم من
گفتند زخویش تا نمیری

تا خود دل کیست یک جهان شاد
کو عدل و کو مردمی کجا داد
زین کهنه سرای محنت آباد
هرگز نشوی ز محنت آزاد

روزی با اصحاب وفا و اِخوان صفا که عطار در وصف ایشان گفته است:

فلکِ سرسبز بینی از پر ایشان

مگس گشته همای از فرّایشان

بر درختی نشسته بودم صیادی بی بنیاد تهی چشمی نادیده، دیو مردی ناپسندیده، در پای آن درخت دام نهاده بود و بر جماعتی سبزپوشان چشم سرخ کرده که هیچ کدام را از سیاه‌کاری او خبر نبود. عاقبت همه صید دام او شدیم و هر یک از ما به

[١] . با زنجیر بسته شده.