انسان مگر نمى‌خواهد در آن عالَم مطيّب و معطّر باشد؟ آنجا كه ديگر سخن از آهو و ناقه آهو نيست كه عطرى داشته باشد. آنجا روزه است كه انسان را معطّر مى‌كند. باطن روزه به صورت عطر ظهور مى‌كند؛ آن هم در سطح بدن و ما فوق آن را خداى سبحان مى‌داند كه چيست.[٢]

پس سعى كنيم مهمان خوبى باشيم براى ماهى كه ماه بهار قرآن است. قرآنى كه: «ظاهرش زيباست و باطنش عميق، عجايبش پايان ندارد، اسرار نهفته آن پايان نمى‌پذيرد و تاريكى‌هاى جهل، جز به وسيله آن رفع نخواهد شد.»[٣]

چه زيبا فرمودند پيامبر خوبى‌ها:

«اگر زندگى سعادتمندان، مرگ شهيدان، نجات روز حسرت (قيامت)، سايه در روزِ سوزان و هدايت در روز گمراهى را مى‌خواهيد، قرآن را ياد بگيريد (و با آن مأنوس باشيد) كه آن سخن خداى مهربان است و سپرى است در مقابل شيطان و سنگينى در ترازوى اعمال.»[٤]

عزيزان! تلاوت آميخته با فهم معانى و مفاهيم قرآن، انسان را در آسمان معرفت الهى به پرواز در مى‌آورد و با ملائكه هم‌سنخ مى‌كند و ملكوتيان به او عشق مى‌ورزند.

پس بياييم اين مشعل فروزان را در خانه‌هاى خود، روشن نگه داريم؛ زيرا عدل قرآن و پيامبر رحمت سفارش كردند:

«خانه‌اى كه در آن قرآن، فراوان خوانده شود، خير آن بسيار گردد و به اهل آن، وسعت داده شود و براى آسمانيان بدرخشد؛ چنان‌كه ستارگان آسمان براى زمينيان مى‌درخشند.»[٥]

همين‌طور كه در اين ماه با دو پاروى روزه و قرآن در درياى پر از رحمت و لطف، در حركتيم، وارد نيمه ماه مى‌شويم و زمانى كه ماه نور افشانِ آسمان چون كشتى در درياى نيل‌فام سپهر به آرامى به سوى باختر در حركت بود، ماه ديگرى در شهر «مدينه» از افق آسمان ولايت طالع و با چهره ملكوتى و روحانى خود عالم اسلام، بلكه جهان بشريت را روشن و تابناك گردانيد.

مردى كه نامش نام بهشتى،[٦] شبيه‌ترين مردان عصر به رسول خدا (ص)،[٧] زينت‌بخش عرش و آسمان‌ها و زمين و سرور جوانان بهشت است.

با غم عشق تو تا يار، دل راز من است‌		بهتر از خلد برين گوشه بيت الحزن است‌
نه غم حور و نه انديشه جنّت دارم‌		از زمانى كه مرا بر سر كويت وطن است‌
بعد از اين، ياد، كس از ليلى و مجنون نكند		حسن اگر حسن تو و عشق اگر عشق من است‌
تويى آن يوسف ثانى كه ز يك جلوه حسن‌		محو ديدار تو، صد يوسف گل‌پيرهن است‌
نام ناميش حسن، خّلق گراميش حسن‌		پاى تا فرق حسن، بلكه حسن در حسن است‌