در پشت «كوفه» (نجف) خود شاهد آشكارى است بر طهارت اين مكان و نشان‌شدگى آن از سوى خداوند متعال، براى روزى كه مقدّر شده اراده خداوند درباره خلافت صالحان بر زمين، صورت عينى و خارجى پيدا كند. درباره زمان تحقّق عينى و تأويل لقب اميرالمؤمنين (ع) درباره حضرت ولى الله (ع) نيز آمده است كه در هنگامه ظهور و پس از برطرف شدن موانع و فراهم آمدن همه مؤمنان، از جمع انبياء و مرسلين، پرچم آقايى و امارت بر مُلك عظيم خداوندى، به دست حضرت على (ع) سپرده مى‌شود و در آن روز، تأويل اين لقب معلوم مى‌شود.

حضرت صادق (ع) مى‌فرمايند:

«آنها (خلفاى غاصب) خود را به نامى كه خدا جز على بن ابى‌طالب را بدان موسوم نگردانيد، خواندند. (مقصود لقب اميرالمؤمنين است) و تأويل (اميرالمؤمنين) هنوز نيامده است.»

سالم بن مستنير، راوى حديث از امام پرسيد: قربانت گردم! تأويل آن كى خواهد آمد؟

حضرت فرمودند:

«موقعى كه تأويل آن نزديك شد، خداوند پيغمبران و مؤمنان را در پيش روى آن حضرت جمع مى‌كند تا از وى يارى نمايند و اين است معنى آيه شريفه «و آن هنگام از پيامبران پيمان گرفت، هر گاه به شما كتاب و حكمت دادم، سپس (در آينده تاريختان) فرستاده‌اى براى شما آمد كه آنچه را در نزد شماست، تصديق نمود، حتماً بايد به او ايمان آوريد و او را يارى دهيد.» در آن روز، خداوند پرچم خود را به على بن ابى‌طالب (ع) مى‌دهد و آن حضرت سركرده جهانيان است و جهانيان نيز در زير پرچم او خواهند بود و او امير و سيد آنهاست و اين است تأويل كلمه اميرالمؤمنين.»[١]

پى‌نوشت:

[١]. ابن بابويه، محمّد بن على، «كمال الدّين و تمام النّعمه»، تهران، اسلاميه، چاپ دوم، ١٣٩٥ ق.، ج ١، ص ٢٥٣.

[٢]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ١٨٦.

[٣]. سوره فاطر، آيه ١٥.

[٤]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ١٨٧.

[٥]. همان، ج ١، ص ١٨٥.

[٦]. همان، ج ١، ص ١٨٧.

[٧]. ابن بابويه، محمّد بن على، «عيون أخبار الرّضا (ع)»، ج ١، ص ٥٨.

[٨]. سوره ابراهيم، آيه ٧.

[٩]. ابن بابويه، محمّد بن على، «عيون أخبار الرّضا (ع)»، ج ٢، ص ١٣٥.

[١٠]. همان، ج ٢، ص ١٣٥.

[١١]. ابن بابويه، محمّد بن على، «كمال الدّين و تمام النّعمه»، ج ١، ص ٢٤١.

[١٢]. همان، ج ١، ص ٢٠٥.

[١٣]. ابن مشهدى، محمّد بن جعفر، «المزار الكبير»، ص ٥٧١.

[١٤]. سوره اعراف، آيه ١٧٢.

[١٥]. سوره روم، آيه ٣٠.

[١٦]. صفّار، محمّد بن حسن، «بصائر الدّرجات فى فضائل آل محمّد (ع)»، ج ١، ص ٧٨.

[١٧]. سوره قصص، آيه ٥.

[١٨]. طوسى، محمّد بن الحسن، «الغيبه»، كتاب الغيبة للحجة، ص ١٨٤.

[١٩]. كوفى، فرات بن ابراهيم، «تفسير فرات الكوفى»، ص ١١٩- ١٢٠.

[٢٠]. عياشى، محمّد بن مسعود، «تفسير العياشى»، ج ١، ص ١٨١.