در اين فصل، گزيده و تاريخچه‌اى از پيش‌گويى‌هاى مربوط به پايان دنيا و ظهور ثانوى مسيح (ع)، وقوع نبرد پايانى (آرمگدون)، از بين رفتن بشر بر روى زمين و ديگر رويدادهاى مربوط به باورهاى آخرالزّمانى و فرجام‌شناسى را كه غالباً از سوى فرقه‌هاى آخرالزّمانى مسيحى و يهودى، مقامات مذهبى كليسا و برخى اشخاص سرشناس و غيرسرشناس مطرح شده است، ارائه مى‌گردد.

هرچند موعدهايى كه تاريخ وعده آنها گذشته، صورت واقع به خود نگرفته و حتّى توقّعى به تحقّق موعدهاى ديگرى كه در آينده پيش‌گويى شده نيست، امّا نكته مهم، ميزان اهمّيتى است كه اين گروه‌ها و فرقه‌ها در طول تاريخ، درباره قريب‌الوقوع بودن پايان دنيا و حوادث مرتبط با آن، از خود نشان داده و درست يا نادرست، موعدهايى را پيش‌گويى كرده‌اند.

آنچه در ادامه، به عنوان تاريخچه‌اى از پيش‌گويى‌هاى مربوط به پايان دنيا ارائه مى‌گردد، چكيده و خلاصه‌اى است از مجموعه‌اى با نام «تاريخچه‌اى از مكاشفات» كه گردآورنده آن، كريس نلسون،[١] از منابع مختلف گردآورى و در بخش‌هاى متعدّد و طولانى، بيان داشته كه بنابر ضرورت اختصار، صرفاً بخشى از ترجمه بالغ بر ١٠٠ صفحه‌اى آن، شامل اهمّ موارد ارائه شده است. تقسيم‌بندى بخش‌هاى مختلف اين تاريخچه، بر اساس ادوار مختلف تاريخ از سال ٢٨٠٠ پيش از ميلاد تا ٢٠٤٠ م. است كه در چندين بخش ارائه مى‌گردد:

٢٨٠٠ پيش از ميلاد تا ١٧٠٠ ميلادى‌

حدود ٢٨٠٠ پيش از ميلاد

طبق كتاب «واقعيت‌هاى آيزاك سيموف» (١٩٧٩ م.) يك لوح گلى آسورى كه حدوداً به ٢٨٠٠ سال پيش از ميلاد مسيح، باز مى‌گردد، از زمين خارج شد و بر آن، اين كلمات نوشته شده بود: زمين ما در اين روزهاى پايانى دچار انحطاط شده است. نشانه‌هايى وجود دارد دالّ بر اين معنا كه جهان به سرعت رو به پايان است. رشوه‌خوارى و فساد معمول شده است.

اين يكى از اوّلين نمونه‌هايى از تصوّر فساد اخلاقى در جوامع، به عنوان نشانه‌اى از قريب‌الوقوع بودن آخرالزّمان است.

٦٤٣ پيش از ميلاد

تفكرّات آخرالزّمانى، بسيارى از فرهنگ‌هاى كهن، از جمله روميان را قبضه كرد. در اوايل تاريخ «روم»، بسيارى از روميان مى‌ترسيدند كه شهر در صد و بيستمين سال تأسيس آن، نابود شود. افسانه‌اى وجود داشت حاكى از اينكه ١٢ عقاب، عددى سرّى را براى رومولوس، مكشوف مى‌كردندكه نشان‌دهنده عمر روم بود و به گمان بعضى از رومى‌هاى اوّليه، هر يك از اين عقاب‌ها، نمايانگر ١٠ سال بود. تقويم روميان از آغاز تأسيس روم شروع مى‌شد، اوّل آى. يو. سى(ab urbe condita) ، يعنى ٧٥٣ سال پيش از ميلاد.[٢] از اين‌رو،AUC ٠٢١ ، سال ٦٣٤ پيش از ميلاد مى‌شد.[٣]

قرن اوّل ميلادى‌

مسيح مى‌گفت:

برخى از كسانى كه اينجا هستند، پيش از مرگ، بر دار شكوه ملكوتم خواهند ديد.[٤]

اين نشان مى‌دهد كه بازگشت ثانوى عيسى، در زمان حيات معاصرانش خواهد بود و به راستى كه حوّاريون انتظار داشتند عيسى پيش از سپرى شدن نسل آنان، بازگردد.