يوهانس اشتوفلر منجّم، در «برج حوت»، قران سياره‌اى مشاهده كرد و آن را نشانه‌اى بر هزاره دانست. دنيا با وقوع سيلى در اين تاريخ از بين مى‌رفت (ژولين). برج حوت نشانه‌اى از آب بود.[١]

١٥٢٥ ميلادى‌

طبق نظر توماس منتزر، يك «آناباپتسيت»، [٢] هزاره در اين سال آغاز مى‌شد. او كه فكر مى‌كرد در پايان دوران زندگى مى‌كند، شورش ناموفّق دهقانان را سر داد و متعاقب آن، شكنجه و اعدام شد.[٣]

١٥٣٢ ميلادى‌

فردريك ناشوئه، يك اسقف ونيزى، پس از شنيدن گزارش‌هايى از اتّفاقات عجيب و غريب، از جمله آشكار شدن صليب‌هاى خون رنگ در آسمان، در امتداد يك شهاب، اطمينان داشت كه دنيا در سال ١٥٣٢ م. به پايان خواهد رسيد.[٤]

١٥٣٣ ميلادى‌

مليخور هافمن، پيش‌گوى «آناپتيست»، پيش‌بينى نمود ظهور ثانوى مسيح (ع) در اين سال، در «استرابورگ» رخ خواهد داد. به ادّعاى او ٠٠٠. ١٤٤ نفر نجات يافته و مابقى جهانيان طعمه آتش خواهند شد.[٥]

١٩ اكتبر ١٥٣٣ ميلادى‌

مايكل استيفن رياضى‌دان، برآورد كرد كه روز رستاخيز در ساعت ٨ بامداد اين روز رخ خواهد داد.[٦]

حدود ١٥٥٥ ميلادى‌

در حدود سال ١٤٠٠ م.، متكلّم فرانسوى، پير دايلى، در نوشته‌اش بيان داشت كه ٦٨٤٥ سال از تاريخ بشريت مى‌گذرد و پايان دنيا در سال ٧٠٠٠ م. خواهد بود. كارهاى آتى او بر تفكّرات آخرالزّمانى كريستف كلمب، تأثير داشت.[٧]

٢٢ ژوئيه ١٥٥٦ ميلادى‌

طبق آنچه از يادداشت‌هاى فليكس پلاتر، دانشجوى پزشكى اهل «سوئيس» برجاى مانده، در سال ١٥٥٦ م. شايعه‌اى رواج يافته بود كه دنيا در روز مجدليه‌[٨] به پايان خواهد رسيد.

٢٨ آوريل ١٥٨٣ ميلادى‌

بر اساس نظر ريچارد هاروى منجّم، ظهور ثانوى عيسى (ع) ظهر هنگام، صورت مى‌گرفت. اين تاريخ، روز قران سياره مشترى و زحل بود و بسيارى از منجّمان در لندن، پيش‌گويى كرده بودند كه دنيا در اين روز، به پايان مى‌رسد.[٩]

١٦٠٠ ميلادى‌

مارتين لوتر معتقد بود پايان دنيا، از سال ١٦٠٠ م. به تأخير نخواهد افتاد.[١٠]

١٦٠٣ ميلادى‌

توماسو كامپانلا، كشيشى وابسته به دسته «دومينينك مقدّس»، نوشته بود كه خورشيد در سال ١٦٠٣ م. با زمين تصادم خواهد كرد.[١١]

١٦٢٣ ميلادى‌

يوستاخيوس پويسل، از روى طالع‌بينى اعداد مشخّص كرده بود كه پايان دنيا در سال ١٦٢٣ م. خواهد بود.[١٢]

اوّل فوريه ١٦٢٤ ميلادى‌

ساباتاى زوى، كشيشى از «سميرناى تركيه»، با استفاده از كابالا[١٣] نشان داد كه مسيحاى موعود در سال ١٦٤٨ م.، همراه با معجزات خواهد آمد. مسيحاى موعود البتّه خود زوى مى‌بود.[١٤]

١٦٥٦ ميلادى‌

فاصله بين خلقت و سيل [نوح‌] ١٦٥٦ سال بود و بر اين اساس، گمان مى‌رفت تاريخى محتمل براى پايان دنيا باشد.[١٥]

١٦٥٧ ميلادى‌

«مردان سلطنت پنجم»، گروه تندرويى از انگليسى‌هايى كه به سلطنت هزار ساله مسيح معتقد بودند، سعى در به دست گرفتن پارلمان براى‌