ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٦ - شهرها و گروه هايى كه با امام زمان (عج) محاربه مى كنند
است كه از نسل فاطمه باشند و آسايشگاه مردم با ايمان خواهد بود و زمانى فراخواهد رسيد كه دوستان و ارادتمندان ما از ما كوچ مىكنند و دورى مىگزينند و اين كار برايشان مصلحت است كه شناخته نشوند و خونها و مالهايشان را مصون دارند و هيچكس قصد بدى به قم و مردمش نمىكند؛ مگر آنكه خدا خوارش كند و از رحمت خود دورش سازد.»
از امام صادق (ع) روايت شده است كه فرمودند:
«قم شهر ما و شهر شيعيان كه شهرى پاك و مقدّس است. مردم قم دوستى ما اهلبيت (ع) را پذيرفتند و جبّارى قصد بدى به آنها نمىكند؛ مگر آنكه زود به كيفر مىرسد تا آنگاه كه به برادرانشان خيانت نكنند. پس هرگاه چنين كنند، خدا ستمگران را بر آنان مسلّط گرداند. بدانيد قم ياوران قائم ما و رعايتكنندگان حقّ ما خواهند بود.» سپس آن حضرت سر خود را به سوى آسمان بالا برد و فرمودند: «خدايا! از هر فتنهاى نگهشان دار و از هر هلاكت و تباهى رهايشان فرما.»[١]
از امام زينالعابدين (ع) روايت شده است كه فرمودند: «ناپديد شدن علم از «نجف» و پديدار شدنش در شهرهاى قم و «رى»، دليل بر ظهور حضرت قائم (ع) خواهد بود.»
«عَنِ الصَّادِقِ (ع) أَنَّهُ ذُكِرَ كُوفَةُ وَ قَالَ سَتَخْلُو كُوفَةُ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ يأزر [يَأْرِزُ] عَنْهَا الْعِلْمُ كَمَا تأزر [تَأْرِزُ] الْحَيَّةُ فِى جُحْرِهَا ثُمَّ يَظْهَرُ الْعِلْمُ بِبَلْدَةٍ يُقَالُ لَهَا قُمُّ وَ تَصِيرُ مَعْدِناً لِلْعِلْمِ وَ الْفَضْلِ حَتَّى لَا يَبْقَى فِى الْأَرْضِ مُسْتَضْعَفٌ فِى الدِّينِ حَتَّى الْمُخَدَّرَاتُ فِى الْحِجَالِ وَ ذَلِكَ عِنْدَ قُرْبِ ظُهُورِ قَائِمِنَا فَيَجْعَلُ اللهُ قُمَّ وَ أَهْلَهُ قَائِمِينَ مَقَامَ الْحُجَّةِ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَسَاخَتِ الْأَرْضُ بِأَهْلِهَا وَ لَمْ يَبْقَ فِى الْأَرْضِ حُجَّةٌ فَيُفِيضُ الْعِلْمُ مِنْهُ إِلَى سَائِرِ الْبِلَادِ فِى الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ فَيَتِمُّ حُجَّةُ اللهِ عَلَى الْخَلْقِ حَتَّى لَا يَبْقَى أَحَدٌ عَلَى الْأَرْضِ لَمْ يَبْلُغْ إِلَيْهِ الدِّينُ وَ الْعِلْمُ ثُمَّ يَظْهَرُ الْقَائِمُ ع وَ يَسِيرُ سَبَباً لِنَقِمَةِ اللهِ وَ سَخَطِهِ عَلَى الْعِبَادِ لِأَنَّ اللهَ لَا يَنْتَقِمُ مِنَ الْعِبَادِ إِلَّا بَعْدَ إِنْكَارِهِمْ حُجَّةً؛[٢]
از حضرت صادق (ع) روايت شده است كه فرمودند: «به زودى، شهر «كوفه» از مؤمنان خالى مىگردد، علم و دانش مانند مارى كه در سوراخ خويش مخفى شود، از آن شهر رخت بربسته و اثرى از آن ديده نمىشود و بعداً در شهر قم ظاهر مىشود. آن شهر مركز نشر دانش و فضل مىشود و از آنجا، به ساير شهرها پخش مىشود؛ بهنحوى كه نادانى در زمين باقى نخواهد ماند؛ حتّى زنان در حجله. اين جريان نزديك ظهور قائم ما (ع) به وقوع خواهد پيوست. پس خدا شهر قم و اهلش را به منزله حجّت قرار مىدهد و اگر اينطور نبود، هر آينه زمين اهلش را فرو مىبرد و حجّتى باقى نمىماند. علم و دانش از قم به تمام شهرها در شرق و غرب عالم پخش مىگردد و حجّت بر خلق خدا تمام مىشود تا اينكه در زمين احدى پيدا نشود كه علم و دانش به گوشش نرسيده باشد و بعد از آن، قائم ما ظهور مىكند و اسباب عذاب و سخط خداوند بر آنان مهيا و آماده مىشود؛ زيرا خدا هنگامى از بندگانش انتقام مىگيرد كه حجّت او را منكر گردند.»
«سَيَأْتِى زَمَانٌ تَكُونُ بَلْدَةُ قُمَ وَ أَهْلُهَا حُجَّةً عَلَى الْخَلَائِقِ وَ ذَلِكَ فِى زَمَانِ غَيْبَةِ قَائِمِنَا ع إِلَى ظُهُورِهِ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَسَاخَتِ الْأَرْضُ بِأَهْلِهَا وَ إِنَّ الْمَلَائِكَةَ لَتَدْفَعُ الْبَلَايَا عَنْ قُمَّ وَ أَهْلِهِ وَ مَا قَصَدَهُ جَبَّارٌ بِسُوءٍ إِلَّا قَصَمَهُ قَاصِمُ الْجَبَّارِينَ وَ شَغَلَهُ عَنْهُمْ بِدَاهِيَةٍ أَوْ مُصِيبَةٍ أَوْ عَدُوٍّ وَ يُنْسِى اللهُ الْجَبَّارِينَ فِى دَوْلَتِهِمْ ذِكْرَ قُمَّ وَ أَهْلِهِ كَمَا نَسُوا ذِكْرَ اللهِ؛[٣]
پيامبر گرامى (ص) فرمودند: «زمانى مىرسد كه شهر قم و مردم آن، حجّت بر خلقهاى جهان خواهند بود [كه همگان براى دستيابى به صلاح خويش و پيمودن راه تقوى و رسيدن به نجات بايد از آنان پيروى نمايند] و اين در زمان غيبت قائم ما تا زمان ظهور آن حضرت خواهد بود و اگر چنين نبود، زمين اهلش را فرومىبرد و همانا فرشتگان، بلا را از قم و مردمش دفع مىنمايند و هيچ ستمگرى قصد بدى به آن ديار نمىكند؛ مگر آنكس كه خدا كه شكننده ستمگران است، او را خواهد شكست و او را به پيشامدى ناگوار يا به مصيبتى دلفگار يا به دشمنى نابكار مشغول خواهد ساخت و خداى بزرگ ياد قم و مردم قم را از خاطر ستمگران بيرون برد؛ همچنانكه آنان ياد خدا را از خاطر خويش بيرون بردهاند.»
مفضّل بن عمر از حضرت صادق (ع) نقل كرده است كه فرمودند: «اى مفضّل! آيا مىدانى كجا واقع مىشود دار زوراء؟» عرض كردم: خدا و حجّت خدا بهتر مىداند.
فرمودند: «اى مفضّل! بدان به درستى كه در حوالى رى، كوهى است سياه، بنا مىشود در ذيل آن كوه، شهرى به اسم «طهران» كه داراى قصرهايى است مانند قصرهاى بهشت و زنهاى آن شهر، مانند حورالعين مىباشند. بدان اى مفضّل! آن زنها ملبّس به لباس كفّار و مزيّن به زينت جبّاران مىشوند و سوار مىشوند به زين و تمكين از شوهر نكنند و وفا نكند كسب شوهرها بر مخارج آنها. پس طلاق بخواهند از شوهرها و ... شبيه مىشوند مردها به زنها و زنها به مردها. پس اگر خواستى دينت را حفظ كنى، در آن شهر، سكنا مكن و منزل و خانه در آنجا اختيار منما؛ به خاطر آنكه آنجا، محلّ فتنه است و فرار كن از آن شهر به سوى قلّههاى كوه و از سوراخ كوهى به سوراخ كوهى مثل روباه و بچّههاى روباه ....»[٤]
شهرها و گروههايى كه با امام زمان (عج) محاربه مىكنند
امام صادق (ع) مىفرمايند: «سيزده شهر و طايفه هستند كه حضرت قائم (عج) با آنها و آنان با حضرت مىجنگند: اهل «مكّه»، اهل «مدينه»، اهل «شام» (سوريه)، بنىاميه [شايد منظور سفيانى و عدّهاى ديگر باشد كه از خاندان اموى هستند]، اهل «بصره»، اهل «دستُمِيسان»، كردها، عربها، ضبه، غنى، باهله، ازْد و اهل رى.»