رسول خدا (ص) فرمودند: زمانى بر مردم بيايد كه شكم‌هايشان خدايان آنها و زنانشان، قبله‌گاهشان و پولشان دينشان و كالاهاى دنيوى را مايه شرف و اعتبار و ارزش خويش دانند؛ از ايمان، جز نامى و از اسلام، جز آثارى و از قرآن، جز درس نماند. مسجدهايشان فقط از حيث ساختمان آباد باشد؛ ولى دل‌هايشان از جهت هدايت، خراب.

علماى آنها، بدترين خلق خدا بر روى زمين باشند. آن روز است كه خداوند آنها را به چهار بلا مبتلا سازد: تجاوز و هتك حرمت از ناحيه زورمندان و خشكسالى و ظلم و ستم از جانب زمامداران و قاضيان.»

اصحاب از سخنان آن حضرت، سخت به شگفت آمده و گفتند: يا رسول الله! مگر اينها بت‌پرست مى‌باشند؟

فرمودند: «آرى. هر درهمى نزد آنها بتى است كه در حدّ پرستش، بدان تعلّق خاطر دارند.»

«تَظْهَرُ فِى آخِرِ الزَّمَانِ وَ اقْتِرَابِ السَّاعَةِ وَ هُوَ شَرُّ الْأَزْمِنَةِ نِسْوَةٌ كَاشِفَاتٌ عَارِيَاتٌ مُتَبَرِّجَاتٌ مِنَ الدِّينِ دَاخِلَاتٌ فِى الْفِتَنِ مَائِلَاتٌ إِلَى الشَّهَوَاتِ مُسْرِعَاتٌ إِلَى اللَّذَّاتِ مُسْتَحِلَّاتٌ لِلْمُحَرَّمَاتِ فِى جَهَنَّمَ خَالِدَاتٌ؛[٢]

از پيامبر گرامى (ص) روايت شده است كه فرمودند: «در آخرالزّمان كه نزديك به سر رسيدن عمر جهان است، زمانى پديد مى‌آيد كه زنان پرده پوشش را از بدن‌هايشان دور ساخته و لخت و برهنه و آرايش كرده، خود را در معرض نمايش نامحرمان قرار مى‌دهند. اين زنان از دين خداپرستى بيرون و در فتنه‌ها داخل هستند و تنها توجّهشان به خواسته‌هاى نفسانى خويش است و همواره به سوى لذّت، شتابان در حركتند، حرام خدا را حلال مى‌دانند و آنان سرانجام، در اثر اين كارشان به دوزخ وارد و براى هميشه در آن خواهند ماند.»

«عن النبى (ص) أنه قال: يأتى على النّاس زمان لا يبقى أحد إلّا أكل الرّبا فمن لم يأكله أصابه من غباره؛[٣]

از رسول خدا (ص) روايت شده است كه فرمودند:

زمانى بر مردم خواهد گذشت كه كسى نيست كه رباخوار نباشد و اگر كسى ربا را نخورده باشد، گردش (غبارش) به او رسيده است.»

«وَ قَالَ رَسُولُ اللهِ (ص): سَيَأْتِى زَمَانٌ عَلَى أُمَّتِى يَفِرُّونَ مِنَ الْعُلَمَاءِ كَمَا يَفِرُّ الْغَنَمُ عَنِ الذِّئْبِ ابْتَلَاهُمُ اللهُ تَعَالَى بِثَلَاثَةِ أَشْيَاءَ الْأَوَّلُ يَرْفَعُ الْبَرَكَةَ مِنْ أَمْوَالِهِمْ وَ الثَّانِى سَلَّطَ اللهُ عَلَيْهِمْ سُلْطَاناً جَائِراً وَ الثَّالِثُ يَخْرُجُونَ مِنَ الدُّنْيَا بِلَا إِيمَانٍ؛[٤]

و فرمودند: روزگارى بيايد كه مردم، آنچنان از علما بگريزند كه گوسفند از گرگ گريزد. در آن هنگام، خداوند آنها را به سه بلا دچار سازد: نخست آنكه، بركت از مالشان بردارد؛ دوم، سلطانى ستمگر بر آنها مسلّط سازد و سوم آنكه، بى‌ايمان از دنيا بروند.»

«انس عن النبىّ (ص) انّه قال: يأتى على النّاس زمان الصّابر منهم على دينه كالقابض على الجمرة؛[٥]

انس از رسول خدا (ص) روايت كند كه فرمودند: «زمانى بر مردم بيايد كه آن كس كه دين خويش را به سختى حفظ كند، مانند كسى است كه اخگر را در دست خود نگه بدارد.»

«وَ قَالَ ص: يَأْتِى زَمَانٌ عَلَى أُمَّتِى أُمَرَاؤُهُمْ يَكُونُونَ عَلَى الْجَوْرِ وَ عُلَمَاؤُهُمْ عَلَى الطَّمَعِ وَ عُبَّادُهُمْ عَلَى الرِّيَاءِ وَ تُجَّارُهُمْ عَلَى أَكْلِ الرِّبَا وَ نِسَاؤُهُمْ عَلَى زِينَةِ الدُّنْيَا وَ غِلْمَانُهُمْ فِى التَّزْوِيجِ فَعِنْدَ ذَلِكَ كَسَادُ أُمَّتِى كَكَسَادِ الْأَسْوَاقِ وَ لَيْسَ فِيهَا مُسْتَامٌ أَمْوَاتُهُمْ؛[٦]

نيز از آن حضرت نقل شده است كه فرمودند: «روزگارى بر امّتم مى‌رسد كه زمامدارانشان ستم‌پيشه و دانشمندانشان طمع‌كار و پارسايانشان رياكار و زنانشان به زر و زيور دنيا سرگرم باشند و علمايشان به ازدواج‌هاى متعدّد مشغول باشند كه در آن زمان، امّت من به كساد افتند؛ چنان‌كه بازار دچار كساد گردد.»

«عن رسول الله صلّى الله عليه و آله: يأتى على النّاس زمان يكون فيه حجّ الملوك نزهة و حجّ الأغنياء تجارة و حجّ المساكين مسألة؛[٧]

پيامبر گرامى (ص) فرمودند: «زمانى مى‌رسد كه به حج رفتن شاهان و فرمانروايان به خاطر تفريح و حجّ توانگران براى تجارت و حجّ بينوايان براى تكدّى و درخواست كمك از مردم خواهد بود.»

درباره قرآن و اسلام و مساجد

«قال رسول الله صلّى الله عليه و آله: سَيَأْتِى عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ لَا يَبْقَى مِنَ الْقُرْآنِ إِلَّا رَسْمُهُ وَ مِنَ الْإِسْلَامِ إِلَّا اسْمُهُ يُسَمَّوْنَ بِهِ وَ هُمْ أَبْعَدُ النَّاسِ مِنْهُ مَسَاجِدُهُمْ عَامِرَةٌ وَ هِىَ خَرَابٌ مِنَ الْهُدَى فُقَهَاءُ ذَلِكَ الزَّمَانِ شَرُّ فُقَهَاءَ تَحْتَ ظِلِّ السَّمَاءِ مِنْهُمْ خَرَجَتِ الْفِتْنَةُ وَ إِلَيْهِمْ تَعُود[٨] ... فَالْكِتَابُ وَ أَهْلُ الْكِتَابِ فِى ذَلِكَ الزَّمَانِ فِى النَّاسِ وَ لَيْسُوا فِيهِمْ وَ مَعَهُمْ وَ لَيْسُوا مَعَهُمْ وَ ذَلِكَ لِأَنَّ الضَّلَالَةَ لَا تُوَافِقُ الْهُدَى وَ إِنِ اجْتَمَعَا وَ قَدِ اجْتَمَعَ الْقَوْمُ عَلَى الْفُرْقَةِ وَ افْتَرَقُوا عَنِ الْجَمَاعَةِ قَدْ وَلَّوْا أَمْرَهُمْ وَ أَمْرَ دِينِهِمْ مَنْ يَعْمَلُ فِيهِمْ بِالْمَكْرِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الرِّشَا وَ الْقَتْلِ كَأَنَّهُمْ أَئِمَّةُ الْكِتَابِ وَ لَيْسَ الْكِتَابُ إِمَامَهُمْ لَمْ يَبْقَ عِنْدَهُمْ مِنَ الْحَقِّ إِلَّا اسْمُهُ وَ لَمْ يَعْرِفُوا مِنَ الْكِتَابِ إِلَّا خَطَّهُ وَ زَبْرَهُ يَدْخُلُ الدَّاخِلُ لِمَا يَسْمَعُ مِنْ حِكَمِ الْقُرْآنِ فَلَا يَطْمَئِنُّ جَالِساً حَتَّى يَخْرُجَ مِنَ الدِّين؛[٩]

نيز از حضرت رسول (ص) آمده است كه: «زمانى برسد كه از قرآن، جز رسم و خطّى و از اسلام، جز نامى نماند كه گروهى بدين نام خوانده شوند؛ در حالى‌كه همين گروه از هركسى، از اسلام دورتر باشند؛ مسجدهايشان از حيث ساختمان، آباد، ولى از اينكه مركز هدايت باشد،