كه آدم خلق شد، اسحاق قربانى شد، «درياى احمر» از هم شكافت، نطفه عيسى (ع) بسته شد و عيسى (ع) مصلوب گشت. بنابراين طبيعى بود كه آخرالزّمان در اين روز روى دهد.[١]

٩٩٥ ميلادى‌

عيد تبشير و جمعه نيك در سال ٩٩٢ م. نيز، متقارن شد و برخى صوفيان را به اين نتيجه واداشت كه دنيا ظرف ٣ سال از اين تاريخ به پايان خواهد رسيد.[٢]

١٠٠٠ ميلادى‌

داستان‌هاى زيادى از كژپندارى آخرالزّمانى، حوالى سال ١٠٠٠ م. وجود دارد؛ مثلًا افسانه‌اى مى‌گويد: وحشت هراس‌انگيزى سال‌ها و ماه‌ها پيش از اين تاريخ، اروپا را در برگرفته بود، امّا در بين محقّقان اتّفاق نظر نيست كه كداميك از اين داستان‌ها واقعى است، اينكه آيا انتظارات هزاره‌اى در اين زمان، بيش از حدّ معمول بوده است يا اصلًا مردم عادّى از تاريخ مطّلع بوده‌اند يا خير؟ مقاله‌اى بسيار عالى درباره انتظارات آخرالزّمان در سال ١٠٠٠ م. را مى‌توانيد در «مركز مطالعات هزاره‌اى» بيابيد.[٣]

١٠٣٣ ميلادى‌

هنگامى كه عيسى (ع) در سال ١٠٠٠ م.، مراجعت نكرد، برخى صوفيان، تاريخ آخرالزّمان را به هزارمين سالگرد مصلوب شدن عيسى عقب انداختند. نوشته‌هاى كشيش «بوگاندى»، رادولف گلابر، نشان‌دهنده كژپندارى هزاره‌اى بين سال‌هاى ١٠٠٠- ١٠٣٣ م. است.[٤]

٢٣ سپتامبر ١١٨٦ ميلادى‌

جان از «تولدو»، پس از آنكه محاسبه كرد يك مقارنه سياره‌اى در بيست و سوم سپتامبر ١١٨٦ م. (تقويم جوليان) در «ليبرا»، روى خواهد داد، نامه‌اى (معروف به نامه تولدو) پخش كرد و هشدار داد كه دنيا در اين تاريخ، نابود خواهد شد و تنها اندكى از مردم، جان به در خواهند برد.[٥]

١٢٦٠ ميلادى‌

صوفى ايتاليايى، يواخيم فيوره (١١٣٥- ١٢٠٢ م.)، مشخّص كرده بود كه هزاره حكومت مسيح (ع)، بين سال‌هاى ١٢٠٠ تا ١٢٦٠ م.، آغاز خواهد شد.[٦]

١٢٨٤ ميلادى‌

پاپ اينوسنت سوم، منتظر وقوع ظهور ثانوى عيسى (ع) در سال ١٢٨٤ م.، يعنى ٦٦٦ سال پس از ظهور اسلام بود.[٧]

١٣٧٠ ميلادى‌

آن‌طور كه ژان دو رو كوتالاد، مرتاض فرانسوى، پيش‌گويى كرده بود، آغاز هزاره مسيح بين سال‌هاى ١٣٦٨- ١٣٧٠ م. آغاز مى‌شد و ضدّمسيح در سال ١٣٦٦ م. ظهور مى‌كرد.[٨]

١٣٧٨ ميلادى‌

آرنولد ويلانوا كه يك جواكيت بود، در اثرش نوشت: ضدّمسيح در سال ١٣٧٨ م. خواهد آمد.[٩]

١٤ فوريه ١٤٢٠ ميلادى‌

مارتينگ هائوشا (مارتين هاسكا)، پيش‌گوى رستاخيز اهل چك و عضو جنبش تندروى «تابوريت»، هشدار داده كه دنيا در فوريه ١٤٢٠ م. و نهايتاً در چهاردهم فوريه به پايان خواهد رسيد. تابوريت‌ها، شعبه‌اى از «جنبش هويست» از منطقه «بوهيما» بودند.[١٠]

اوّل فوريه ١٥٢٤ ميلادى‌

طبق محاسبه برخى از منجّمان «لندن»، پايان دنيا در اوّل فوريه (ژولين)، با وقوع سيلى در لندن آغاز مى‌شد. نزديك به بيست هزار نفر از مردم، خانه‌هاى خود را ترك كرده و يك كشيش، در قلعه‌اى كه ساخته بود، آب و غذا ذخيره كرده بود. چون اين تاريخ فرارسيد، در لندن حتّى باران هم نيامد.[١١]