ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٥ - درباره شهرهاى قم، تهران و رى
آخرالزّمان [كه] ايمان آوردهاند به خدا و من، در حالتىكه مرا نديدهاند. خداوند عالم ايشان را با نامهايشان و نام پدرانشان به من شناسانيده است، پيش از آنكه آنها را از اصلاب پدرانشان و ارحام مادرانشان بيرون بياورد. هر آينه، ايشان شديدترند بر ثابت شدن بر دين خود، از شدّت و سختى كندن خار از درخت خاردار با دست در شب تاريك يا مانند كسى كه در دستش، آتشى را كه از چوب محكم و سخت حاصل شده است، نگه دارد. اين جماعت مانند چراغهايى هستند كه در تاريكى، روشنى مىبخشند. خدا آنها را از هرگونه فتنه تار و تاريك نجات مىدهد.»
«وَ فى الحَديثِ أنَّ واحِداً مِنَ الصَّحابَةِ قالَ لِلنَّبىِّ (ص) أفضَلُ النَّاسِ أصحابُكَ يا رَسُولَ اللهِ؟ فَقالَ (ص): لا بَل أفضَلُ النَّاسِ قَومٌ يُؤمِنونَ بِسَوادٍ عَلَى بَياضٍ لِأنَّ الحُجَّةَ تُغيبُ عَنهُم وَ قالَ (ع) إذا غابَ الحُجَّةُ فَالقابِضُ عَلَى دينِهِ كَالقابِضِ عَلَى جَمرِ الغَضا لِأَنَّ الايمانَ فى حالَةِ الإمتِحانِ وَ الشِّدةَ أكثَرُ ثَواباً مِن غَيرهِ كَمَا قالَ الصَّادِقُ (ع): وَ اللّهَ لَتُبَلبُلَنَّ بَلبَلةً وَ لَتُغَربَلُنَّ غَربَلَةً وَ لَتُساطُنَّ سَوطَةَ القَدرِ فَيَجعَلُ أعلاكُم أسفَلَكُم وَ أسفَلَكُم أعلاكُم؛[١]
در حديث است كه يكى از اصحاب به پيامبر (ص) عرض كرد: آيا بهترين مردم اصحاب شما هستند؟ فرمودند: «نه. بلكه بهترين مردم گروهى هستند كه از سياهى پى به سفيدى مىبرند و به آن ايمان مىآورند؛ زيرا حجّت در بين آنها غايب است و به او دسترسى ندارند.» و نيز فرمودند: «در آن زمان، (آن كس كه دين خود را در دست گرفته چون كسى است كه حبّه آتش افروختهاى از چوب غضبا در دست دارد)؛ زيرا ايمان در امتحان و سختى، ثوابش بيشتر از ايمانى است كه چنين نباشد؛ همچنانكه امام صادق (ع) فرمودند: «هر آينه آزمايش مىشويد، آزمايش شدنى و غربال مىشويد، غربال شدنى و در هم آميخته مىگرديد، چون درهم آميختن در ديگ. پس بالاتر شما به پايينتر شما و پايينتر شما به بالاتر شما قرار داده خواهد شد.»
درباره شهرهاى قم، تهران و رى
«إِذَا أَصَابَتْكُمْ بَلِيَّةٌ وَ عَنَاءٌ فَعَلَيْكُمْ بِقُمَّ فَإِنَّهُ مَأْوَى الْفَاطِمِيِّينَ وَ مُسْتَرَاحُ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَيَأْتِى زَمَانٌ يُنَفَّرُ أَوْلِيَاؤُنَا وَ مُحِبُّونَا عَنَّا وَ يُبَعَّدُونَ مِنَّا وَ ذَلِكَ مَصْلَحَةٌ لَهُمْ لِكَيْلَا يُعْرَفُوا بِوَلَايَتِنَا وَ يُحْقَنُوا بِذَلِكَ دِمَاؤُهُمْ وَ أَمْوَالُهُمْ وَ مَا أَرَادَ أَحَدٌ بِقُمَّ وَ أَهْلِهِ سُوءاً إِلَّا أَذَلَّهُ اللهُ وَ أَبْعَدَهُ مِنْ رَحْمَتِهِ؛[٢]
از امام صادق (ع) روايت شده است كه فرمودند: «هرگاه بر شما بلا و رنجى رسد، بر شما لازم است كه به «قم» رويد؛ زيرا پناهگاه كسانى