ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٠ - ضدّ انتظار
ضدّ انتظار
انتظار منتظر، نمىتواند به نام «صبر»، خواصّ اعتقادى و عملى و آمادگىهاى نظامى و اقدامى را از كف بنهد و از حالت حضور تكليفى انتظار، به حالت غياب تكليفى درآيد و ضدّ انتظار گردد. انسان نمىتواند به نام انتظار، ظلم را قبول كند و زير بار ظالم و حكومت ظالم برود.
آنچه در پارهاى احاديث رسيده است كه عجله نكنيد و در اين كار شتاب نداشته باشيد، به همان معناى عجله نكردن در رسيدن دولت حَقّه جهانى مهدى (عج) است. چون اين عجله چه بسا سبب شود كه كسانى تحمّل خويش را از دست بدهند و آهنگ تأسيس همان حكومت جهانى مهدوى بكنند و اين امر شدنى نيست؛ زيرا تأسيس دولت جهانى واحد الهى، ويژه دوران همان ولىالله اعظم است و بس.
همچنين شتاب در كار ممكن است باعث شود كه برخى از مردم كه به حكمت غيبت و انتظار و اسرار الهى توجّه ندارند، دچار نااميدى گردند.
خلقى كه در انتظار ظهور مصلح است، بايد خود صالح باشد
شيعه مهدى (عج)، همان شيعه آل محمّد (ص) است؛ همان منتظران، همانان كه پيش از قيام مهدى (عج) نيز، اقتداى به مهدى مىكنند.
آيا خلقى كه اقتداى به مهدى (عج) كند، جز خلقِ صالح مىتواند باشد؟! روشن گشت كه انتظار، چه تعهّد بزرگ و چه تكليف عظيمى است؛ چه خودسازىها و چه آمادگىها مىطلبد.
پيداست كه جهان مقارن ظهور، آكنده است از فساد و تباهى. در ميان اين جهان آكنده از ستم و مملوّ از گناه و فسق كه همهجا را تاريكى تجاوزها و تطاولها و عدواتها گرفته است و مردمان از اسرار عالم بىخبرند و غافل و از دين خدا دورند. آن دسته كه به خدا مؤمنند و خود را اهل دين مىشمارند و امام غايبِ ناظر بر كردارها را باور دارند، جزو جوهر اصلى دينشان، عمل صالح است و خود، شب و روز چشم به راهند تا آن امام برسد و جهان را به صلاح بازآورد و پيوسته آن امام مصلح را مىطلبند. اينچنين قومى نبايد منحرف و غرق در فساد و ستم به يكديگر باشند. اگر باشند، خلاف منطق انتظار مصلح است؛ بلكه چنين قومى بايد خود صالح باشند و پيش از ظهور مهدى نيز به او اقتدا نمايند و به نشر صلاح و عدل در همه جهان، خود پايبند باشند.
چنين قومى بايد خود «صالح» باشند تا با مصلح سنخيت داشته باشند و چون مصلح ظاهر شود، بتوانند در كنار او قرار گيرند.
آرى. روزى گروهى از مردم جهان به رهبرى مهدى موعود (عج) وارثان زمين خواهند شد؛ امّا چه كسانى؟
صالحون.
«أَنَّالْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ؛[١]
همانا زمين را بندگان صالح من به ارث مىبرند.»
پس
خلقى كه در انتظار ظهور مصلح به سر مىبرد، بايد خود صالح باشد.[٢]
پىنوشت:
[١]. سوره انبياء، آيه ١٠٥.
[٢]. «خورشيد مغرب»، ٢٥٧- ٣٣٤، محمدرضا حكيمى؛ دفتر نشر فرهنگ اسلامى، با تلخيص.
منبع: جمعى از نويسندگان، «انتظار در انديشهها»، ص ٧٥- ٧٦.