ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٧ - درباره تقيه
درباره موادّ مخدّر
«عن رسولالله (ص) سَيَأْتِى زَمَانٌ عَلَى أُمَّتِى يَأْكُلُونَ شَيْئاً اسْمُه الْبَنْجُ أَنَا بَرِىءٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ بَرِيئُونَ مِنِّى؛[١]
زمانى فرا مىرسد بر امّت من كه چيزى به نام بنگ استعمال مىكنند. من از اين افراد بيزارم و به دورم و آنان از من دورند.»
«عن الرّسولالله (ص): سَلِّمُوا عَلَى الْيَهُودِ وَ النَّصَارَى وَ لَا تُسَلِّمُوا عَلَى آكِلِ الْبَنْج؛[٢]
به يهود و نصارا سلام كنيد؛ امّا به مصرفكننده بنگ سلام نكنيد.»
«عن رسولالله (ص): مَنِ احْتَقَرَ ذَنْبَ الْبَنْجِ فَقَدْ كَفَرَ؛[٣]
كسى كه گناه كشيدن بنگ را ناچيز شمارد، كافر است.»
«مَنْ أَكَلَ الْبَنْجَ فَكَأَنَّمَا هَدَمَ الْكَعْبَةَ سَبْعِينَ مَرَّةً وَ كَأَنَّمَا قَتَلَ سَبْعِينَ مَلَكاً مُقَرَّباً وَ كَأَنَّمَا قَتَلَ سَبْعِينَ نَبِيّاً مُرْسَلًا وَ كَأَنَّمَا أَحْرَقَ سَبْعِينَ مُصْحَفاً وَ كَأَنَّمَا رَمَى إِلَى اللهِ سَبْعِينَ حَجَراً وَ هُوَ أَبْعَدُ مِنْ رَحْمَةِ اللهِ مِنْ شَارِبِ الْخَمْرِ وَ آكِلِ الرِّبَا وَ الزَّانِى وَ النَّمَّام؛[٤]
هركس بنگ استعمال كند، چنان است كه هفتاد بار كعبه را ويران كند و هفتاد فرشته مقرّب را بكشد و هفتاد پيامبر مرسل را به قتل برساند و هفتاد قرآن را بسوزاند و هفتاد سنگ به سوى خدا پرتاب كند. چنين كسى از رحمت خدا دورتر است تا شرابخوار، رباخوار، زناكار و سخنچين.»
درباره تقيه
«عن الرضا (ع) قال: لَا دِينَ لِمَنْ لَا وَرَعَ لَهُ وَ لَا إِيمَانَ لِمَنْ لَا تَقِيَّةَ لَهُ وَ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللهِ أَعْمَلُكُمْ بِالتَّقِيَّةِ فَقِيلَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ إِلَى مَتَى قَالَ إِلى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ وَ هُوَ يَوْمُ خُرُوجِ قَائِمِنَا فَمَنْ تَرَكَ التَّقِيَّةَ قَبْلَ خُرُوجِ قَائِمِنَا فَلَيْسَ مِنَّا؛[٥]
از امام رضا (ع) روايت شده است كه فرمودند: «براى كسى كه پارسايى ندارد، دينى نباشد و براى كسى كه تقيه[٦] و پرهيز از دشمن نمىنمايد، ايمانى نخواهد بود و همانا گرامىترين شما نزد خدا كسى است كه بيشتر تقيه مىكند.» عرض شد: اى فرزند رسول خدا تا كى؟ فرمودند: «تا آن روز معلوم كه روز بيرون آمدن امام قائم ما است. پس هركس قبل از بيرون آمدن وى تقيه را كنار گذارد، از ما نخواهد بود.»
«عن الصّادق (ع) قال: إِذَا تَقَارَبَ الزَّمَانُ كَانَ أَشَدَّ لِلتَّقِيَّة؛[٧]
از امام صادق (ع) روايت شده است كه فرمودند: «آنگاه كه به آخر رسيدن زمان (ظهور مهدى (عج)) نزديك مىگردد، شدّت تقيه بيشتر خواهد بود.»
پىنوشتها:
[١]. منابع اين فصل عمدتاً كتابهاى «معارف و معاريف»، «مصابيحالدّجى»، «ميزانالحكمه»، «سفينهالبحار» و برخى كتب حديث است و عنوان اين فصل، پيشگويىهاى معصومان برگرفته از كتاب «مصابيحالدّجى»، تأليف حجهالاسلام جهرمى است. يكى از بخشهاى اين كتاب پيشگويىهاى ائّمه نام دارد كه اختصاص به اخبار و احاديثى دارد كه معصومان (ع) درباره وقايع و اتّفاقات آينده پيشگويى كردهاند. برخى از احاديث اين فصل نيز از همين كتاب گرفته شده است.
[٢]. نورى، حسين بن محمد تقى، «مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل»، قم، چاپ اوّل، ١٤٠٨ ق.، ج ١١، ص ٣٧٥.
[٣]. همان، ج ١١، ص ٣٧٦.
[٤]. ابن بابويه، محمد بن على، «من لا يحضره الفقيه»، قم، چاپ دوم، ١٤١٣ ق.، ج ٣، ص ٣٩٠.
[٥]. «تفسير مجمع البيان»، ٢/ ٣٩١.
[٦]. «مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل»، ج ١١، ص ٣٧٦؛ «مجموعه الاخبار»، ص ١٦٣.
[٧]. «سفينه البحار»، ج ١، ص ٥٥٧.
[٨]. «مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل»، ج ١١، ص ٣٧٦؛ «بحارالانوار»، ج ٢٢، ص ٤٥٤.
[٩]. «ملاحم»، ص ٧٨.
[١٠]. كلينى، محمد بن يعقوب، «الكافى» (ط- الإسلامية)، تهران، چاپ چهارم، ١٤٠٧ ق. ج ٨، ص ٣٠٨.
[١١]. همان، ج ٨، ص ٣٨٨.
[١٢]. «الائمه»، ج ٦، ص ٢٦٦؛ «كتاب الملاحم»، ص ٧٢؛ «نوائب الدّهور»، ج ١، ص ١٦٩؛ «بيان الائمه»، ج ٢، ص ٤٤.
[١٣]. فتال نيشابورى، محمد بن احمد، «روضة الواعظين و بصيرة المتعظين»، (ط- القديمة)، ايران، قم، چاپ اوّل، ١٣٧٥ ش.، ج ٢، ص ٣٩٦.
[١٤]. سوره مؤمنون، آيه ٣٠.
[١٥]. «نهج البلاغه»، خ ١٠٣.
[١٦]. «مستدرك الوسائل»، ج ١٢، ص ٣١٥.
[١٧]. صفار، محمّد بن حسن، «بصائر الدّرجات فى فضائل آل محمّد (ص)»، ج ١، ص: ٨٤
[١٨]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ٣٦٩.
[١٩]. «بحار الأنوار» (ط- بيروت)، ج ٥٧، ص ٢١٥
[٢٠]. «سفينة البحار»، ج ٧، ص ٣٥٩.
(٢١). «تذكره المهدى نقل از بيانالائمّه و مجمع النورين»، ص ١٢٨.
[٢٢]. «منتخبالاثر»، ج ١، ص ٤٤٣.
[٢٣]. «بحار الأنوار» (ط- بيروت)، ج ٥٧، ص ٢١٣.
[٢٤]. «مجموعه الخبار»، ص ١٦٤.
(٢٥). «سفينه البحار»، ج ١، ص ٥٠٩.
[٢٦]. «مستدرك الوسائل»، ج ١٧/ ٨٦/ ٢٧- باب نوادر ما يتعلق بأبواب الأشربة المحرمة ...، ص ٧٨.
[٢٧]. همان، ج ١٧، ص ٨٦.
[٢٨]. همان.
[٢٩]. همان.
[٣٠]. طبرسى، على بن حسن، «مشكاة الأنوار فى غرر الأخبار»، نجف، چاپ دوم، ١٣٨٥ ق/ ١٩٦٥ م/ ١٣٤٤ ش النص، ص ٤٢.
[٣١]. در حديث ديگرى از قول امام على (ع) در معناى تقيه آمده است: تقيه رفتار كردن با مردم است به گونهاى كه مىشناسند و قبول دارند و خوددارى از كارى است كه آن را بد مىدانند و قبول ندارند تا از بدىها و آسيبرسانىهايشان دورى حاصل گردد (مستدرك، ج ٢، ص ٣٩٣).
[٣٢]. «مستدرك»، ج ١٢، ص ٢٥٦.
منبع: نشانههاى پايان، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، پيشگويىهاى معصومان، صص ٥٢٣- ٥٤٣.