اخيراً فصل پنجم سريال «مردگان متحرّك» يا «متحرّك‌هاى مرده»(The Walking Dead) كه از شبكه‌AMC آمريكا پخش مى‌شد، به پايان رسيد. به طور خلاصه، سريال در مورد يك افسر پليس است كه در يك مأموريت زخمى مى‌شود و به حالت اغما مى‌رود و وقتى به هوش مى‌آيد متوجّه مى‌شود كه آدم‌هاى اطرافش به موجوداتى وحشتناك تبديل شده‌اند و او تصميم مى‌گيرد رهبرى گروهى از افراد زنده و سالم را براى نابودى آدم‌هاى غيرعادى و مردگان متحرّك كه همان زامبى‌ها هستند، تشكيل دهد. اين سريال پربيننده كه طرفداران جهانى دارد، موفّق شد در آغاز فصل چهارمش، ركورد پربيننده‌ترين سريال را در همه شبكه‌هاى كابلى و تلويزيونىِ آمريكا بزند.

در يكى از قسمت‌هاى اخير همين سريالِ خوش‌ساخت، با مضمونِ آخرالزّمانى كه به صورت مستقيم و غيرمستقيم عليه ايمان به خدا، آخرت، ايمان به غيب، انبيا و كتب الهى، دست به تهاجمى سازمان‌يافته مى‌زند، پس از تحمّل رنج و مشقّت‌هاى فراوان، براى زنده ماندن و بقا به شكل داروينيستى، گروه يادشده نهايتاً به اين نتيجه مى‌رسند كه در واقع، خودشان مردگان متحرّك هستند نه تعداد كثيرى از زامبى‌ها كه طرف مقابل آنها مى‌باشند و به اين ترتيب، توسط گروهى كه به نوعى نماد جامعه و انسان غربى است، گفته مى‌شود كه: ما مردگان متحرّكيم. بله. به واقع جوامع غربى (به جز افرادى كه در آن، فطرت بيدار دارند، امّا به دليل جهالت و ناآگاهى، از غرب پيروى مى‌كنند.) كه به مبانى كفرآميزشان اذعان و تصريح دارند و امروز حتّى به آن افتخار مى‌كنند، همان مردگان متحرّكى هستند كه با وجود حياتِ ظاهرى، مرده‌اند. جالب است كه بارها در «قرآن كريم» و احاديث نيز همين تمثيل براى نشان دادنِ زنده بودن مؤمنان و در قبر بودن و مرده بودن كافران در دنيا به كار رفته است؛ همچنان‌كه در «آيه ٢٢ سوره فاطر» آمده است:

«وَما يَسْتَوِي الْأَحْياءُ وَ لَا الْأَمْواتُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشاءُ وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ؛

و هرگز مردگان و زندگان يكسان نيستند، خداوند پيام خود را به گوش هركس بخواهد، مى‌رساند و تو نمى‌توانى سخن خود را به گوش آنها كه در قبرها خفته‌اند، برسانى!

سؤالى كه در اين خصوص به ذهن مى‌رسد اين است كه چرا كفّار به‌ «مَنْفِي الْقُبُورِ» تشبيه شده‌اند؟ آيا واقعاً ارتباطى بين كفّار و «مَنْفِي الْقُبُورِ» وجود دارد؟

علّامه طباطبايى (ره) در «تفسيرالميزان» ذيل همين آيه گفته‌اند كه منظور از «مَنْفِي الْقُبُورِ» كفّارى هستند كه به خاطر كفرى كه دارند، منكر حقيقت شده‌اند.

يكى از خصوصيات هميشگى كفّار اين بوده و هست كه وقتى آيات كلام الله مجيد را براى آنها تلاوت مى‌كردند به دليل دشمنى و عنادى كه با رسول اكرم (ص) داشتند و به سبب تعصّبات كوركورانه و خواسته‌هاى نفسانى‌اى كه داشتند، با توجّه به اينكه آيات را مى‌شنيدند و به حقيقت آن در نزد خود اعتراف مى‌كردند، ولى حاضر به قبول و ايمان به آن آيات شريف نمى‌شدند.

در حقيقت، مردگان به سبب خروج از دنيا، ديگر از برهان و دليل و هدايت جديدى بهره‌مند نمى‌شوند. كفّار هم همين گونه‌اند. دلشان مرده است و از هدايت بهره‌مند نمى شوند. به عبارتى ديگر، تشابه اين مردگان با كفّار از اين باب است كه‌ «مَنْفِي الْقُبُورِ» كفّارى هستند كه چون بر دل‌هايشان مهر خورده است، خاصيت پذيرفتن هدايت را از دست داده و بنابراين، قرآن كريم آنها را به مرده تشبيه كرده است.

اگر منشأ حيات و زندگانى افراد و جامعه، ايمان باشد، پس كفر هم عامل مرگ افراد و جامعه خواهد بود و اگرچه كفّار، داراى زندگى نباتى و نمودهاى زيست‌شناختى‌اند، امّا از حيات انسانى محرومند و در اين ساحت ملكوتى مرده‌اند.

بنابراين، معنى آيه اين مى‌شود كه اى پيامبر! همان‌گونه كه هرگز نمى‌توانى حيات و روح را به اموات در قبور باز گردانى، همچنين هرگز نمى‌توانى حيات ايمان را به افراد كافر كه قلب آنان مرده و به ضلالت و عناد دچار گشته‌اند، بازگردانى.

در جريان توهين و تمسخر وقيحانه نشريه «شارلى ابدو» به ساحت پيامبر اعظم حضرت محمد مصطفى (ص) شاهد بوديم كه در كشورهاى غربى، پا به پاى مسلمانانى كه در اعتراض به هتك حرمت يكى از انبياى الهى به خيابان‌ها آمده بودند، گروه‌هاى مختلفى نيز از جامعه كفّار به خيابان‌ها ريخته و در مقابل جريان حق، صف‌آرايى كرده بودند و اين همان زمانى بود كه «ايران» در مقابل «آمريكا» و چند كشور اروپايى در مذاكرات «ژنو» مشغول احقاق حقوق هسته‌اى و لغو تحريم‌هاى ظالمانه شيطان بزرگ و ايادى او بود و هم‌زمان مسلمانان «سوريه»، «عراق» و «بحرين»، درگير جنگ با آمريكا و داعش و نيروهاى اروپايىِ پيوسته به گروه‌هاى تكفيرى و طالبان بودند و پس از اين، «يمن» هم به جمع مواجهه‌كنندگان با كفّار و مسلمانان صهيونيستِ «عربستان سعودى» با پشتيبانى آمريكا پيوست و اين مواجهه كه از دو قرن قبل آغاز شده است، همچنان ادامه دارد.

رهبر معظم انقلاب فرمودند:

بدانيد امروز تاريخ جهان، تاريخ بشريت، بر سر يك پيچ بزرگ تاريخى است. دوران جديدى در همه عالم دارد آغاز مى‌شود. نشانه بزرگ و واضح اين دوران عبارت است از توجّه به خداى متعال و استمداد از قدرت لايزال الهى و تكيه به وحى. بشريت از مكاتب و ايدئولوژى‌هاى مادّى عبور كرده است. امروز نه ماركسيسم جاذبه دارد، نه ليبرال‌دموكراسى غرب جاذبه دارد- مى‌بينيد در مهد ليبرال‌دموكراسى غرب، در آمريكا و در اروپا چه خبر است؛ اعتراف مى‌كنند به شكست- نه ناسيوناليست‌هاى سكولار