ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٠ - مصرف گرايى
نوظهور، مانند اينترنت، تلفن همراه و ... مسير خانواده از روابط جمعى به روابط فردى تغيير جهت پيدا كرده است؛ به گونهاى كه امروزه روابط خانوادگى مفهوم گذشته خود را از دست داده است. در چارچوب خانه و خانواده نيز اين مسئله پديد آمده و اعضاى يك خانواده ديگر تعاملات گذشته را با يكديگر ندارند و هركس براى خويش، زندگى مىكند. نتيجه اين رويكرد در درجه اوّل، مسئوليتگريزى در كانون خانواده مىشود؛ به گونهاى كه مرد خانواده براى آسايش و رفاه خود كار مىكند و زن خانواده در فكر دغدغههاى شخصى خويش است. در چنين خانوادهاى، فرزندان نيز به سبب خودمحور بودن و مصرفگرايى تنها بار مضاعف مالى به خانواده خود تحميل مىكنند. در نتيجه زمانى كه روحيه فردگرايى در ميان خانوادهها فراگير شود، زوجين تمايل كمترى به داشتن فرزند از خود نشان مىدهند؛ زيرا كه فرزندان را مانعى براى تمايلات شخصى خويش مىپندارند.
مصرفگرايى
مصرفگرايى پديدهاى است كه مقابل قناعت تعريف مىشود. مصرفگرايى به دنبال مصرف مضاعف و بىفايده محصولات غيرضرورى پديد مىآيد. با گسترش امكانات رفاهى در دهههاى اخير، بسيارى از ماشينآلات و ابزار، جاى خود را به جاى انسان در زندگى روزمرّه مردم پر كردهاند. بخشى از اين ابزارآلات و وسايل، نياز ضرورى خانوادههاى امروزى را تشكيل مىدهند؛ امّا بخش قابل توجّهى از اين موارد، نيازهاى كاذب را در ميان مردم جهان پديد آوردهاند؛ نيازهايى كه در ابتدا، بار مالى غيرضرورى را به فرد و خانواده تحميل كرده و در نهايت عرصه زندگى را به جاى سهل كردن سخت مىكند. از ديگر آثار مصرفگرايى، نگاه به فرزند، به مثابه يك كالا است كه خود از مظاهر پديده تجمّلگرايى است.