درباره زمان آغاز و مدّت اين نبرد در روايات، مطلبى يافت نشده است؛ امّا با توجّه به شواهد و قرائن، مى‌توان آن را در ماه‌هاى آغازين پس از ظهور تصوّر كرد؛ زيرا ايشان در مدّتى كمتر از سه ماه بر خاورميانه مسلّط مى‌شوند و پيش از آن، با صيحه جبرئيل، همگان با شخصيّت حضرت مهدى (ع) و اهداف و برنامه‌هاى ايشان آشنا شده‌اند. از سويى امام (ع) از تمامى فرصت‌ها بهره مى‌برند و براى ابلاغ پيام جهانى خويش اقدام مى‌نمايند و از سوى ديگر در طول قرون متمادى و پيش از تولّد امام زمان (ع)، براى ممانعت از اقدامات عدالت گسترانه ايشان مترصّد ظهور بوده‌اند. ظالمان كه حضرت مهدى (ع) را در هم شكننده تمام هيمنه خويش مى‌دانسته‌اند، هرگز براى مخالفت و مبارزه با ايشان، زمان را از دست نخواهند داد؛ به خصوص كه مى‌دانند هر لحظه‌اى كه از ظهور بگذرد، بر تعداد ياران و شيفتگان امام زمان (ع) افزوده خواهد شد. در برخى از روايات، سرآغاز اين نبرد، پناه بردن بازمانده سپاه سفيانى به غرب بيان شده است. ظاهراً در اين ماجرا، غربيان حضرت مسيح (ع) را ميانجى خويش قرار مى‌دهند و قرارداد صلحى ميان دو طرف براى مدّت هفت سال برقرار مى‌گردد.

١١). نبرد دوم با غرب و شكست آنان‌

غربيان تنها با گذشت نه ماه، دو يا سه سال (به اختلاف روايات) از عقد اين قرارداد صلح، آن را نقض مى‌كنند و با سپاهى متشكّل از هشتاد پرچم (شايد كنايه از كشور باشد) و نزديك به يك ميليون سرباز، به مسلمانان حمله ور مى‌شوند. به رغم حضور اين سپاه جهانى در منطقه فلسطين كه با همراهى برخى از اعراب با غربيان ادامه مى‌يابد، اين جنگ به نفع مسلمانان و سپاه ظهور خاتمه مى‌يابد. متأسّفانه به غلط، برخى نبرد «قرقيسيا» را معادل اسلامى «آرمگدون» درنظر مى‌گيرند. با نگاه دقيقتر، مى‌توان ادّعا كرد كه غربيان يا با در نظر گرفتن نبرد نهايى امام عصر (ع) با روم و غرب، داستان آرمگدون را ساخته‌اند يا در منابع آسمانى تحريف ناشده‌اى كه به طور محرمانه و مخفيانه در اختيار دارند، از اين نبرد اطّلاع يافته‌اند و حقايق مربوط به آن را براى خويش تحريف كرده‌اند. مقايسه شباهت‌ها و تفاوت‌هاى اين دو نبرد، مجال ديگرى مى‌طلبد؛ امّا به اجمال، بايد اين دو را بسيار شبيه بدانيم.

١٢). شورش دجّال و كشته شدن‌

ماجراى دجّال با اوصاف خاصّ او مطلبى است كه غالباً در منابع اهل سنّت آمده است و در منابع شيعى، معمولًا به بيان كلّيات و مطالب‌