ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٧ - ٦) علمدار رستگاران
دوستان و شيعيانش مىكنم.»[١]
٣). موذّن سراى باقى
«و بهشتيان، دوزخيان را آواز مىدهند كه: «ما آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود، درست يافتيم؛ آيا شما [نيز] آنچه را پروردگارتان وعده كرده بود، راست و درست يافتيد؟» مىگويند: «آرى.» پس آواز دهندهاى ميان آنان آواز درمىدهد كه: لعنت خدا بر ستمكاران باد.»[٢]
حضرت على (ع) در تفسير آيهاى كه خوانديم، فرمودند:
«يعنى لعنت خداوند بر كسانى كه ولايت مرا تكذيب كردند و حق و مقام مرا سبك شمردند.»[٣]
محمّدبن حنفيّه از پدرش علىّبن ابىطالب (ع) حكايت مىكند، كه فرمودند: «در آيه، آن مؤذّن كه در كلام خداوند جليل آمده است. من هستم.»[٤]
علّامه مجلسى در كتاب «بحارالأنوار» از «تفسير فرات» نقل مىكند:
ابنعبّاس گفت: على (ع) داراى اسمهايى است از كتاب خدا كه مردم نمىدانند. گفتيم كدام اسمها؟ گفت: خدا او را در قرآن مؤذّن و اذان ناميده آيه «فَأَذَّنَمُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ» مؤذّن در اين آيه، على است. مىگويد: لعنت خدا بر كسانى كه ولايت مرا تكذيب كردند و حقّ مرا سبك شمردند.»[٥]
در اين آيه، جايگاه ديگرى در قيامت از اميرمؤمنان (ع) فاش مىشود. مقامىكه ناشى از همراه بودن حضرت مولى الموحدّين (ع) با حضرت حق، تبارك و تعالى، است.
٤). شاخههاى يك درخت
«و در زمين قطعاتى است كنار هم و باغهايى از انگور و كشتزارها و درختان خرما، چه از يك ريشه و چه از غير يك ريشه، كه با يك آب سيراب مىگردند و [با اين همه] برخى از آنها را در ميوه [از حيث مزه و نوع و كيفيت] بر برخى ديگر برترى مىدهيم. بى گمان در اين [امر نيز] براى مردمىكه تعقّل مىكنند، دلايل [روشنى] است.»[٦]
شيخ طوسى از جابر نقل مىكند: پيامبر خدا (ص) در «عرفات» بود و على (ع) در مقابل او بود، فرمودند: «يا على! نزد من آى و لباس خود را بر لباس من بچسبان! يا على من و تو از يك درخت آفريده شدهايم، من، ريشه آن درخت و تو شاخه آن و حسن و حسين شاخههاى فرعى آن هستند. يا على! هر كس به شاخهاى از آن بياويزد، خدا او را به بهشت وارد مىكند.»[٧]
رسول خدا (ص) در توصيف فتنههاى بعد از فوتشان مىفرمايند:
«زود است كه بعد از من فتنهاى پديد آيد، هنگامىكه واقع شود، ملازم علىّ بن ابىطالب باشيد و از او جدا نشويد؛ زيرا او نخستين كسى است كه با من ديدار مىكند و نخستين كسى است كه با من مصافحه مىكند. در روز قيامت، او در آسمان بالا نيز همراه من است و او جدا كننده حق از باطل است.»[٨]
حضرت اميرالمؤمنين (ع) به يكى از يارانشان فرمودند:
«اى نوف! رسول اكرم (ص) روز قيامت به ريسمان خداوند دست مىزنند و ما هم به او دست مىزنيم و شيعيان ما هم دست از دامن ما مىگيرند، در اينجا رسول خدا (ص) به كجا مىروند؟ به خداوند سوگند كه به طرف بهشت خواهند رفت» و اين عبارت را سه بار تكرار كردند.[٩]
٥). مورد استقبال فرشتگان
«بىگمان! كسانى كه قبلًا از جانب ما به آنان وعده نيكو داده شده است، از آن [آتش] دور داشته خواهند شد. صداى آن را نمىشنوند و آنان در ميان آنچه دلهايشان بخواهد، جاودانند. دلهره بزرگ، آنان را غمگين نمىكند و فرشتگان از آنها استقبال مىكنند [و به آنان مىگويند:] اين همان روزى است كه به شما وعده مىدادند.»[١٠]
در تفسير اين آيه، از رسول اكرم (ص) نقل شده است:
«يا على! من و تو اوّلين نفراتى هستيم كه از خاك بر مىخيزيم و سپس ساير مردم از گورها خارج خواهند شد. يا على! تو و پيروانت از حوض كوثر، دوستان خود را سيراب مىكنيد و دشمنان خويش را منع مىنماييد. روز رستاخيز در سايه عرش الهى در امانيد و حال آنكه تمام مردم در ناله و خروشند و غمگينند و شما از اندوه بركناريد. اين آيه درباره شما فرود آمده است: بىگمان كسانى كه قبلًا از (تا آخر آيه يادشده). يا على! تو و شيعيانت را در «موقف» سؤال جستوجو مىكنند و حال آنكه شما در بهشت مينو سرشت به دادههاى پروردگار خويش سرخوش و بهرهوريد. يا على! فرشتگان و خازنان بهشت، مشتاق شمايند و نگهدارندگان عرش و ملائكه مقرّب الهى، به ويژه شما را به دعا ياد مىكنند و از حضرت ربّ العزّت، محبّت شما را مسئلت مىنمايند و به سان خانوادهاى كه از آمدن غائبشان كه از غيبت و سفر دراز برگشته است، خوشحال مىشوند، فرشتگان نيز از ورود شيعيان مسرور مىگردند.»[١١]
٦). علمدار رستگاران
«محمّد (ص) پيامبر خداست و كسانى كه با اويند، بر كافران، سختگير [و] با همديگر مهربانند. آنان را در ركوع و سجود مىبينى. فضل و خشنودى خدا را خواستارند. علامتِ [مشخّصه] آنان بر اثر سجود در چهرههايشان است. اين صفت ايشان در تورات و مَثَلِ آنها در انجيل چون كشتهاى است كه جوانه خود برآورد و آن را مايه دهد تا ستبر شود و بر ساقههاى خود بايستد و دهقانان را به شگفت آورد، تا از [انبوهىِ] آنان [خدا] كافران را به خشم دراندازد. خدا به كسانى از آنان، كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند، آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده است.»[١٢]
از ديگر آياتى كه در شأن اميرالمؤمنين (ع) و درباره جايگاه ايشان در قيامت سخن مىگويد، «آيه ٢٩ سوره فتح» است.
سعيدبن جبير از ابنعبّاس نقل مىكند كه از او راجع به سخن خداوند: «وَعَدَاللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» پرسيدند، او گفت: گروهى همين سؤال را از پيامبر (ص) كردند و گفتند: اى پيامبر خدا اين آيه درباره چه كسى نازل شده است؟ فرمودند: «چون روز قيامت شود، پرچمىاز نور سفيد بسته مىشود و ندا دهندهاى ندا مىدهد كه سرور مؤمنان و همراه با او كسانى كه پس از بعثت محمّد ايمان آوردهاند، برخيزند، پس علىّبن ابىطالب بر مىخيزد و آن پرچم را كه از نور سفيد است، به دست او مىدهند همه سابقان و ايمان آورندگان نخستين از مهاجران و انصار زير آن پرچم هستند و كس ديگرى با آنان مخلوط نمىشود، تا اينكه بر منبرى از نور ربّ العزّه مىنشيند و همگى