تكاثر يا زياده‌خواهى در حالتى اتّفاق مى‌افتد كه شخص بيش از آنچه را نياز دارد، طلب و براى به دست آوردن آن تلاش كند. آسيب‌هاى ناشى از تكاثر به حدّى است كه يك سوره از قرآن كريم به آن اختصاص يافته و در جايى ديگر نيز مصداق حيات دنيوى خوانده شده و چنين آمده:

«اعْلَمُواأَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ؛

بدانيد كه زندگى دنيا، در حقيقت، بازى و سرگرمى و آرايش و فخرفروشىِ شما به يكديگر و فزون‌طلبى در اموال و فرزندان است. [مَثَل آنها] چون مثل بارانى است كه كشاورزان را رُستنى آن [باران‌] به شگفتى اندازد. سپس [آن كشت‌] خشك شود و آن را زرد بينى، آنگاه خاشاك شود و در آخرت [دنيا پرستان را] عذابى سخت است و [مؤمنان را] از جانب خدا آمرزش و خشنودى است و زندگانى دنيا جز كالاى فريبنده نيست.»

مفهوم سرمايه با مجموعه تحوّلاتى كه در پى رنسانس داشته، بارزترين مصداق تكاثر است.

يكى از ويژگى‌هاى جالب دنيا كه در آيات و روايات به آن اشاره شده، اعتبارى و غير واقعى بودن دنياست. با توجّه به سلطه جدّى فضاى مجازى و سايبرى بر زندگى‌ها در اين روزها، زندگى‌هاى مردم سراسر زمين به سمت مجازى شدن پيش مى‌رود و خودنمايى و زياده طلبى‌ها در اين عرصه معنى مى‌شود. انسان‌ها تمام تلاش خود را مى‌كنند كه با چپاول اموال و ضايع كردن حقوق ديگران، دزدى و سرقت، آميختن حلال و حرام، نپرداختن حقوق واجب، مانند خمس و زكات يا پرداختى‌هاى لازم و موظّف، مانند صدقه، صرفاً به دنبال افزودن صفرهاى حساب‌هاى خود در بانك‌ها باشند.

مدگرايى (جهالت مدرن) و تبليغات زدگى (تقليد نوين)

از جمله ابزارهايى كه با آن تنوّع‌طلبى، معنا و مصداق مى‌يابد، فرهنگ مُد است. از مد مى‌توان به تقليد جاهلانه و جهالت مدرن ياد كرد كه شخص بى‌توجّه به نياز، ضرورت‌ها و حتّى علاقه و سليقه خود، صرفاً بر اساس آنچه مدسازان يا ابزارهاى تبليغاتى براى او تعريف مى‌كنند، مطلوب و محبوبش مى‌شود.