ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٨ - آيا دجّال از علائم ظهور است؟
كسانى كه ربا مىخورند، (از گور) برنمىخيزند؛ مگر مانند برخاستن كسى كه شيطان بر اثر تماس، آشفتهسرش كرده است. اين بدان سبب است كه آنان گفتند: (داد و ستد صرفاً مانند رباست.) و حال آنكه خدا داد و ستد را حلال و ربا را حرام گردانيده است. پس، هر كس، اندرزى از جانب پروردگارش بدو رسيد و (از رباخوارى) باز ايستاد، آنچه گذشته، از آنِ اوست.»
مصاديق عمل شيطان و نيروهايش با انسان در قرآن فراوان است.
از واقعه دخان، يعنى برداشته شدن پردههاى ميان عوالم و باز شدن بيش از پيش دست نيروهاى خبيث بر انسانها با عنوان «عالم دخان» ياد مىشود.
بَحرانى واقعه دخان را در فيلم «ملك سليمان» به خوبى نشان داده بود. آن هنگام كه نيروهاى شيطانى مردم را مورد هجمه قرار داده و مبتلاى به جنون، خيرهسرى، جنايت و جرم كردند. در آن هنگامه، حضرت سليمان (ع) بر جمله آن نيروها فائق آمد، اخبار بسيارى وجود دارد كه حاكى از باز شدن دست اين نيروها بر عالم انسانى در سالهاى قبل از ظهور مىكند. در آن شرايط، ظلم و ستم به شديدترين وجه ميان مردم جارى مىشود؛ چنانكه بيان مىشود:
«ظَهَرَالْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ؛[١]
به سبب آنچه دستهاى مردم فراهم آورده، فساد در خشكى و دريا نمودار شده است.»
مملوّ شدن زمين از ظلم و جور در سالهاى قبل از ظهور، به اين بخش از حيات انسانها در زمين، يعنى در وقت وقوع «دخان» و باز شدن دست نيروهاى خبيث شيطانى نيز مربوط مىشود.
درباره مراتب ارتباط، حضور و ميدان عمل شياطين از فحواى روايات استنباط مىشود كه اين نيروها، مرحله به مرحله پيش مىآيند تا به اهداف نهايى خود دسترسى پيدا كنند. هدف غايى ابليس، اغوا و گمراه كردن انسانها و رهزنى آنان از طريق حق و كشاندن آنها به ضلالت از طريق آلوده ساختن آنها به گناهان و نجاسات فيزيكى و متافيزيكى است. آلودگىهاى اخلاقى، به بدترين شكل انسانها را به انواع شرك و كفر و نفاق مبتلا كرده، به درك اسفل مىكشند.
نبايد از ياد برد كه ابليس و جنودش، از توانايى و مشخّصات خاصّى برخودارند؛ مانند:
١. علم و ادراك و قوّه تشخيص؛
٢. قوّه اختيار؛
٣. سابقه حضور طولانى در زمين، حتّى پيش از خلق انسان (ابليس چند هزار سال قبل از آدم آفريده شده بود)؛
٤. عمر طولانى چند هزار ساله؛
٥. قدرت و ميدان عمل وسيع (همچنان كه در خدمت حضرت سليمان (ع) بودند)؛
٦. امكان زاد و ولد؛
٧. از همه مهمتر سرعت عمل و لطافت فوق العادّهاى كه آنان را از چشم آدميان پنهان مىدارد؛
٨. و البتّه مانند انسانها، مرگ و حيات و حشر و نشر دارند.
نبايد فراموش كرد كه آنان نيز مانند آدميان جمعيّتى مؤمن و صالح و جمعيّت بزرگترى ناصالح و كافر دارند و همچنان كه مؤمنان در جمع انسانها به دليل متشرّع و صالح بودن خود و ديگران را از ارتكاب هر عمل قبيح و زشتى باز مىدارند و حتّى در حقّ دشمنان خود نيز دست به جرم، جنايت و خيانت نمىزنند و به حيله، تزوير، دروغ و خوردن حقوق آنها متوسّل نمىشوند، در گروه و طايفه جنّيان نيز چنين است.
قرآن كريم مىفرمايد:
«وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً يا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ ...؛[٢]
و [ياد كن] روزى را كه همه آنان را گرد مىآورد [و مىفرمايد] اى گروه جنّيان از آدميان [پيروان] فراوان يافتيد و هواخواهان آنها از [نوع] انسان.»
يادآور مىشوم كه به رغم نيروهاى خبيث جنّى كه در خدمت ابليسند، مؤمنان جنّى، به هيچ روى در پى برقرارى ارتباط با انسانها نيستند.