«اى كميل! هنگامى كه شيطان در سينه تو وسوسه مى‌كند، بگو پناه مى‌برم به خداى قدرتمند از شرّ شيطان گمراه كننده و پناه مى‌برم به محمّد پسنديده از شرّ آنچه تقدير و حكم مى‌شود و پناه مى‌برم به خداى مردم از شر اجنّه و انسان‌ها همگى و صلوات بر پيغمبر و آل او مى‌فرستم. كفايت مى‌كند خداوند تو را از زحمات و آزار ابليس و ياران او، اگرچه همگى مانند او مى‌باشند.

اى كميل! به درستى كه براى آنها خدعه‌ها، نيرنگ‌ها، جنجال‌ها، زيورها، وسايل فريبنده، وسوسه، القاهاى باطلِ لشكريان و سواران است كه بر هر كسى به اندازه قدر و منزلتش در اطاعت و معصيت الهى قرار مى‌گيرند تا به همان اندازه بر او غلبه كنند.

اى كميل! دشمنى از آنان شديدتر نيست و ضرر زننده‌اى بالاتر از آنها براى تو وجود ندارد. آرزويشان اين است كه تو در فرداى قيامت با آنان در عذاب داخل شوى، عذابى كه از ايشان كم و كوتاه نمى‌گردد و در آن جاودان خواهند بود.

اى كميل! غضب خداوند تعالى فرا مى‌گيرد هر كسى را كه از ايشان دورى و احتراز نكند، به واسطه كمك از اسم خداوند و پيغمبرش و اسماء و اوليائش (ائمه (ع)).

اى كميل! به درستى كه شيطان (شياطين) تو را فريب مى‌دهند (تو را به خودشان دعوت مى‌كنند) پس اگر ايشان را اجابت نكردى، به وسيله خودت، تو را گول مى‌زنند، به اينكه خواسته‌ها و تمايلات منفى تو را، مثبت و زيبا جلوه مى‌دهند و امر و نهى به تو مى‌كنند (امر به گناه و نهى از طاعت و عبادت) و سپس ظنّ و گمان تو را به خدا نيكو مى‌دارند تا تو را اميدوار ساخته و با اين رجاء و اميد كاذب تو را به گناه وادار كنند و حال آنكه جزاى معصيت، آتش است.

اى كميل! به خاطر بسپار فرمايش حق تعالى را كه فرموده: «شيطان انسان‌ها را مى‌فريبد و با زينت‌هاى دروغين گول مى‌زند و مردم را به آرزوها وادار مى‌كند» يا به تعبير ديگر، خداوند، ايشان را مهلت مى‌دهد.

اى كميل! ياد آور قول خدا را به ابليس كه فرمود: «برو بر بندگان من، با سواران و لشكريانت شبيخون بزن و در اموال و اولاد ايشان شريك شو و وعده بده ايشان را كه شيطان، وعده نمى‌دهد ايشان را مگر، وعده‌هاى فريبنده.» به درستى كه ابليس از طرف خودش به مردم، وعده نمى‌دهد و به درستى از جانب خدايش وعده مى‌دهد تا ايشان را به گناه وادار سازد و در مهلكه بياندازد.

اى كميل! به درستى كه ابليس به سمت تو مى‌آيد به مكر خيلى ظريف و دقيقى كه (تو متوجّه آن نشوى) پس تو را امر مى‌كند به آن امور كه مى‌داند تو به آن امور عبادى عادت كرده‌اى و طورى تو را به عبادت مى‌خواند كه فكر مى‌كنى فرشته‌اى بزرگوار مى‌باشد كه تو را امر مى‌كند؛ امّا آن نيست، مگر شيطان رجيم. پس وقتى كه به آن اوامر ظاهراً پسنديده اعتماد كردى و آرام گرفتى، تو را بر مهالك بزرگ كه راه نجات در آن نيست، وادار مى‌كند.

اى كميل! به درستى كه براى شيطان، دام‌هايى است كه تو را پاگير كند، پس بترس از اينكه در آن بيافتى.

اى كميل! به درستى كه زمين، پر از دام‌هاى ايشان است و هرگز كسى از اين دام‌هاى شيطانى نجات نمى‌يايد؛ مگر اينكه به ما اهل بيت تمسّك و تشبّث كند و خداوند تو را آگاه گردانيده به اينكه هرگز نجات نمى‌يابد از اين دام‌ها، مگر بندگانش و اينها همان اولياء و دوستان ما هستند و اين معناى آيه قرآن است: به درستى كه بندگان من، تو را بر ايشان تسلّطى نيست و قول خدا كه فرمود: به درستى كه تسلّط و سيطره شيطان بر آنانى است كه او را دوست دارند و ولايتش را پذيرفته‌اند و اينان همان مشركان هستند.

اى كميل! به ولايت ما نجات پيدا كن از اينكه شيطان در مال و اولاد تو شريك شود، آن‌طورى كه امر شده است.

اى كميل! فريب آن گروهى كه نماز مى‌خوانند و نمازشان را طولانى مى‌كنند و روزه مى‌گيرند و دوام بر اين روزه دارند و صدقه مى‌دهند و گمان مى‌كنند كه توفيقاتشان زياد شده است، مخور.

اى كميل! قسم به خدا مى‌خورم كه از پيامبرش (ص) شنيدم كه مى‌فرمود: «به درستى كه شيطان عدّه‌اى بر اعمال زشت مثل زنا و شراب‌خوارى و رباخوارى و اين گونه اعمال و از گناهان و زشتى‌ها وادار مى‌كند، سپس عبادات زياد و خشوع و خضوع و ركوع و سجود را در نزد اينان محبوب مى‌دارد و بعد از آن، ايشان را تابع خلفا و امامان جور و باطل مى‌گرداند كه جز به سوى عذاب و آتش الهى راه ديگرى نخواهند رفت و نجات و نصرتى برايشان در قيامت نخواهد بود.»

قرآن كريم هم در اين باب چنين فرموده:

«إِنَّالَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلى‌ لَهُمْ؛

به درستى كه آنانى كه به گذشته گمراه خود بر مى‌گردند، بعد از روشن شدن حق و هدايت يافتن، نيست اين ارتداد و برگشت؛ مگر به تسويل و املاى شيطان؛ يعنى شيطان ترسيم غلط و تصوير گول زننده‌اى به ايشان داد و ايشان را با تزئينات فريفت و در نتيجه به آرزوهاى پوچ، ايشان را اميدوار ساخت.»