آيات و روايات بسيارى است كه ضمن تأكيد بر ضرورت پرهيز از نجاسات فيزيكى و بر شمردن آنها، به عنوان منافذ ورود شيطان و مسير كارگر افتادن تيرها و تله‌هاى آن، به تطهير و پاكسازى جسم از اين نجاسات اشاره دارند؛ چنان‌كه مى‌فرمايد:

«... وَ يُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَ يُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطانِ وَ لِيَرْبِطَ عَلى‌ قُلُوبِكُمْ وَ يُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدامَ؛[٢]

و از آسمان بارانى بر شما فرو ريزانيد تا شما را با آن پاك گرداند و وسوسه شيطان را از شما بزدايد و دل‌هايتان را محكم سازد و گام‌هايتان را بدان استوار دارد.»

در آيه ديگرى خداوند خطاب به مؤمنان مى‌فرمايد:

«ياأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ؛[٣]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! شراب و قمار و بت‌ها و تيرهاى قرعه پليدند [و] از عمل شيطانند، پس از آنها دورى گزينيد، باشد كه رستگار شويد.»

در همه اين آيات، از برخى خوردنى‌ها، آشاميدنى‌ها، مجالست‌ها و هوس‌هاى آلوده كننده جسم و جان، به عنوان عمل شيطان و فرودگاه شيطان ياد شده كه مبادرت به آنها و ناپرهيزكارى، موجب ناكارآمد شدن جسم و تصرّف قلعه محافظ انسان توسط شيطان و جنودش مى‌شود.

خداوند در قرآن مى‌فرمايد:

«الَّذِينَيَأْكُلُونَ الرِّبا لا يَقُومُونَ إِلَّا كَما يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ مِنَ الْمَسِّ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبا وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبا فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهى‌ فَلَهُ ما سَلَفَ وَ أَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ عادَ فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ؛[٤]

كسانى كه ربا مى‌خورند، (از گور) برنمى‌خيزند؛ مگر مانند برخاستن كسى كه شيطان بر اثر تماس، آشفته‌سرش كرده است. اين بدان سبب است كه آنان گفتند: (داد و ستد صرفاً مانند رباست.) و حال آنكه خدا داد و ستد را حلال و ربا را حرام گردانيده است. پس، هر كس، اندرزى از جانب پروردگارش بدو رسيد و (از رباخوارى) باز ايستاد، آنچه گذشته، از آنِ اوست و كارش به خدا واگذار مى‌شود و كسانى كه (به رباخوارى) باز گردند، آنان اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود.»

در مصاف ابليس، او از جنود خبيث جنّى براى سلطه يافتن بر آدميان بهره مى‌برد. در واقع، بخش بزرگى از طوايف جنّى در زمره ياران ابليس شناخته مى‌شوند. طوايف مؤمن و شيعه جنّى نسبت به آنها در اقليّت و در استضعاف كاملند.

در روز قيامت، خداوند طوايف جنّى خبيث و همراهى كننده با ابليس لعين را به پاى ميز محاكمه كشيده و مخاطب خويش مى‌سازد:

«وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً يا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَ قالَ أَوْلِياؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنا بِبَعْضٍ وَ بَلَغْنا أَجَلَنَا الَّذِي أَجَّلْتَ لَنا قالَ النَّارُ مَثْواكُمْ خالِدِينَ فِيها إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ؛[٥]

و [ياد كن‌] روزى را كه همه آنان را گرد مى‌آورد [و مى‌فرمايد] اى گروه جنّيان از آدميان [پيروان‌] فراوان يافتيد و هواخواهان آنها از [نوع‌] انسان مى‌گويند: پروردگارا! برخى از ما از برخى ديگر بهره‌بردارى كرد و به پايانى كه براى ما معيّن كردى، رسيديم. [خدا] مى‌فرمايد: جايگاه شما آتش است. در آن ماندگار خواهيد بود؛ مگر آنچه را خدا بخواهد