وقتى از «مخلصين»، بندگانى كه شيطان مجال نفوذ و عمل در آنها را ندارد، سخن به ميان مى‌آيد، در واقع سخن از مردمى به ميان آمده كه خود را در برابر حملات شياطين، در كپسول محافظ و نگه دارنده قرار داده و لاجرم سالم مى‌مانند.

قرآن به صراحت، آنانى را كه در برابر اغواى شيطان مصونيّت دارند، معرفى مى‌فرمايد:

«إِلَّاعِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ؛[١] مگر آن بندگان مخلص تو را.»

آنكه در معرض حملات بيمارى قرار گرفت و بى‌محافظ و مانع، جسم خود را فرودگاه باكترى‌ها و ويروس‌ها قرار داد، لاجرم تاوان سخت بيمارى، خوردن دارو، رنجورى و شايد مرگ را هم مى‌دهد. او جز خود را نمى‌تواند سرزنش كند.

خارج كردن شيطان و جنودش از گستره مملكت وجودى، آنگاه كه بر آن وارد شده و به ساحاتش دست‌اندازى كرده، ساده و راحت نيست و بسته به نوع بيمارى و بيمارى‌ساز، عوارض نيز متفاوت خواهد بود. شعاع و گستره عمل و تأثير بيمارى نيز بستگى تمام به نوع ويروس وارد شده، مزمن شدن بيمارى و عدم رسيدگى به موقع و درمان نكردن آن دارد.

به همان طريق كه «جسم و نفس» قايق و قايقران آلوده شده و آسيب ديده‌اند، ناگزير مى‌بايست پس از تشخيص عارضه، به درمان پرداخت و تحت نظر پزشك و مراقبت ويژه و در زمانى دراز، به پالايش جسم و جان رسيد و آنگاه پس از خارج كردن بيمارى، ديواره‌هاى آسيب ديده را مصونيّت داد و با مراقبت از بازگشت دوباره بيمارى جلوگيرى كرد.

گويا همين امروز اين كلام بلند صادر شده است. امام على (ع) هزار و اندى سال قبل از اين، نشانه‌هاى جامعه شيطان‌زده و مسخ شده را توصيف مى‌فرمايند:

«... هم اكنون روزگارى است كه ساز و برگ شيطان تقويت شده، نيرنگ و فريبش همگانى و به دست آوردن شكار براى او آسان است. به هر سو مى‌خواهى نگاه كن! آيا جز فقيرى مى‌بينى كه با فقر دست و پنجه نرم مى‌كند؟ يا ثروتمندى كه نعمت خدا را كفران كرده و با بخل ورزيدن در اداى حقوق الهى، ثروت فراوانى گرد آورده است؟ يا سركشى كه گوش او از شنيدن پند و اندرزها كر است؟»[٢]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره ص (٣٨)، آيه ٨٣.

[٢]. نهج البلاغه، خ ١٢٩، ص ٢٤٥.