ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٩ - عوالم سه گانه
گوشهايم مىپيچد ....[١]
در ماجراى شب عاشورا و اتمام حجّت با ياران و اصحاب، امام حسين (ع) به ياران و اصحاب خود، بهشت و جايگاهشان را نشان دادند.
آيات و روايات بسيارى حكايت از آن دارد كه آمادهسازى جايگاه خود در بهشت يا جهنّم در همين دنيا اتّفاق مىافتد. چنانكه مىفرمايد:
«وَسارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ؛[٢]
و براى نيل به آمرزشى از پروردگار خود و بهشتى كه پهنايش [به قدر] آسمانها و زمين است [و] براى پرهيزگاران آماده شده است، بشتابيد.»
در حالات امام سجّاد و امام صادق (ع) آمده است كه در حال تلاوت سوره حمد، در اثر تكرار آيه كريمه «مالك يوم الدّين» بيهوش مىشدند و گاهى بعد از نماز مىفرمودند:
«آتش بزرگ مرا به خود مشغول كرده بود.» ٧ آنان تمامى عوالم را به علم يقينى و عين يقينى مشاهده مىكردند.
تفاوت اين است كه ائمه دين و مؤمنان محض، پيش از تجربه مرگ با علم يقينى و عين اليقين به اين عوالم رسيده و آن را مشاهده مىكنند؛ در حالى كه سايرين، به دليل افتادن حجابها بر قلب و چشمشان،