ديديم شيطان در ابتداى نافرمانى خود در برابر خداوند چنين گردن كشيد كه من بهتر از اويم مرا از آتش آفريده‌اى و او را از گِل. اين خُلق از اهمّ خلقيّات آخرالزّمانى مردم شده و افراد با تمام قوا به دنبال خود برتر نمايى در مقايسه با ديگران افتاده‌اند.

آنچه در پى تكاثر و زياده‌طلبى اتّفاق مى‌افتد و در واقع زمينه‌ساز ظهور رفتار زياده‌خواهى در انسان مى‌شود، گاهى خودِ حبّ دنياست؛ ولى در بسيارى از موارد در مقايسه با داشته‌هاى ديگر و فخرفروشى به آنها معنا پيدا مى‌كند. انسان‌ها زياده‌خواه مى‌شوند تا به ديگران فخر بفروشند كه ما بيشتر از شما داريم و از اين جهت بالاتر از شماييم.

عنوان زدگى (حبّ جاه و برترى جويى نوين)

جاه‌طلبى از جمله خصايص و خلقيّات شيطانى است كه مبناى بسيارى مفاسد به شمار مى‌آيد. در زندگى مدرن با تأسيس اداره‌ها، نهادها و مؤسّسه‌ها، اين فرصت براى همه فراهم شد كه عنوانى داشته باشند و اين عنوان مبناى تفاخر نسبت به هم قرار گيرد. عنوان‌ها در ساختارهاى تشكيلاتى رتبه پيدا كردند و اگر كسى را اين روزها با رتبه و عنوان و مقامى پايين‌تر از آنچه حكم كارگزينى‌اش تعريف كرده، خطاب كنند، توهين غير قابل بخشش و گذشتى به حساب مى‌آيد و حتماً بايد با آن برخورد شود! اخلاقى كه به شدّت در قرآن مورد نهى قرار گرفته است.

تنوّع طلبى، مصرف‌زدگى و مُدگرايى‌

يكى از روحياتى كه قرآن كريم، قوم بنى اسرائيل را با آن وصف كرده، تنوّع‌طلبى است. در دوره‌اى كه آنان با حضرت موسى (ع) در حال سفر از «مصر» بودند، خداوند به آنان مرحمت كرده و غذاهاى بهشتى براى آنان از آسمان مى‌فرستاد تا رنج كشيدن بار غذا را بر دوش تحمّل نكرده و بتوانند سريع‌تر حركت كنند. پس از مدّتى، آنان در نهايت جسارت و صراحت به موسى (ع) گفتند:

به خدا بگو ما نمى‌توانيم به يك غذا صبر و عادت كنيم. از خدا بخواه براى ما عدس و پياز بفرستد تا تنوّع در آن ايجاد شود.

اين روحيه تنوّع‌طلبى تا قرن‌ها اختصاص به يهود و بنى اسرائيل داشت تا اينكه با رنسانس، روال يهودى‌سازى جهان دنبال شد و اين روزها فرهنگ قوم يهود مبناى تمام رفتارها و منش‌ها گشته است؛ بى‌آنكه بسيارى از ما متوجّه آن باشيم.

روحيه تنوّع‌طلبى را در ميان ما جارى ساخته‌اند تا با مصرف‌گرايى ما، چرخ صنعت و توليد آنان رونق بيشترى پيدا كند. به اين ترتيب ما نيز بيشتر از پيش در فرهنگ يهودى خداگريز، غوطه‌ور مى‌شويم.