انسان، مخلوقى دو وجهى است. نيمى ملكى و نيمى ملكوتى. اگرچه حقيقت انسان روحى و ملكوتى است؛ ليكن جسم چونان قايقى، او را از رودخانه پر تلاطم دنيا گذار داده و در ساحل برزخ پياده مى‌كند. درباره برزخ بيان شده كه، عالم برزخ يا عالم قبر، در سير و سفر انسان از دنيا به عالم عقبى، انتهاى عالم دنيا و ابتداى عالم قيامت واقع شده است.

از آنجا كه ابليس، مجال و ميدان عملش عالم دنياست و ميدان عملى در عالم برزخ و نفوذى در ساحت‌هاى آن ندارد، همه قواى خود را در عالم دنيا متمركز كرده و بر آن است تا مانع از «گذار سالم» اين قايق از رودخانه عالم دنيا و پهلو گرفتنش در ساحل برزخ و عالم قبر شود. از اينجاست كه هر چه بخواهد بشود، در همين رودخانه و در همين قايق واقع خواهد شد.

خداوند براى هر انسانى، وقتى معيّن مقدّر كرده تا خود را از اين رودخانه (دنيا) عبور داده و سالم به ساحل امن برسد و ابليس نيز بر آن است تا در همين مدّت مقدّر و معيّن، همه كين و حسد خود را درباره آدمى به كار گرفته و او را از تجربه «گذار سلامت از پهنه رودخانه دنيا» محروم سازد. باز داشتن آدمى از «گذار سالم» «از دو طريق اتّفاق مى‌افتد، اوّل ناقص و ناكارآمد ساختن «قايق» است و دوم آسيب زدن به سرنشين قايق.

هر كدام كه كارگر بيافتد، مجال پهلو گرفتن سالم بر كرانه ساحل برزخى از بين مى‌رود.

از اين روست كه ناكارآمد كردن «جسم» (قايق) و ناكارآمد كردن «نفس» (سرنشين) چونان سيبل و نقطه‌هاى هدفمندى هستند كه جمله تيرهاى ابليس و جنودش به سمت آنها روانه مى‌گردد.

جسم و كالبد به سان قلعه، نفس را در خود جاى داده تا با سپرى شدن دوران حيات- دوران ابتلاء و امتحان و رشد و تعالى و تنومندى- به عالم برزخى وارد شود.

از پاى در آوردن جسم و كالبد انسان و ناكارآمد ساختن آن در گذار از رودخانه دنيا، تنها با آلوده ساختنش با نجاسات ممكن است و ابليس از اين امر كاملًا آگاهى دارد. از آنجا كه جسم مادّى و فيزيكى است، دسته اوّل نجاسات فيزيكى، چنان‌كه در بدنه اين قايق نفوذ كنند، ابليس به مراد خودش مى‌رسد. شايد از همين روست كه در مدرسه دين‌دارى و در اوّلين دوره از كلاس تربيتى، شريعت را مقدّم داشته‌اند.

شريعت، ديوارى حصين و جدار امنيّتى ويژه‌اى است كه جسم را در برابر تيرها و ضربات زهراگين ابليس، مصونيّت مى‌بخشد. متأسّفانه، عموم مردم با دست خويش اقدام به سوراخ كردن قايقشان مى‌سازند. قايقى كه تنها وسيله آنها براى گذار سالم از رودخانه پر خروش دنياست. همه آنچه كه در دايره احكام طهارت و نجاسات بيان شده، همه اوامر و نواهى ويژه خوردنى‌ها و آشاميدنى‌ها، همه دستورات مربوط به مناسبات و معاملات حرام و مكروه و مستحب و واجب و مباح كه تنظيم كننده روابط و تعيين كننده حدود و ثغور عمل فردى و جمعى دنيوى مردمند، در گام اوّل، متضمّن «امنيّت قايق تن» در وقت عبور از تنداب دنيايند، ابليس نيز از همين نقاط وارد شده و با نفوذ در كالبد انسان، مقدّمات ناكارآمد ساختن جسم و سوراخ كردن قايق را فراهم مى‌آورد.

از آنجا كه نجاسات فيزيكى، آلوده كننده جسمند، ابليس با گسيل داشتن جنودش، ابتدا ضربات خود را از اين طريق به بدنه قايق و كالبد انسان وارد مى‌سازد.