ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - عزم ابليس بر رهزنى است
عزم ابليس بر رهزنى است
ابليس، حسب سوگند خود در پيشگاه خداوند، از روى حسد و كين درباره آدم، گفته بود: «فَبِعِزَّتِكَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ؛[١] پس به عزّت تو سوگند كه همگى را جدّاً از راه به در مىبرم.»؛ از اين رو ابليس در كمين انسان نشست تا در هر لحظه، مجال نفوذ در مملكت وجودى او را بيابد.
ابليس خود از طايفه جنّيان بود؛ بنابراين پيرامون خود لشكريان و جنودى گرد آورد تا عليه انسانها وارد عمل شده و با رهزنى، مانع از سير و سلوك آنها در مسير حق شود. از اين رو هماره تعداد شياطين بيشتر از تعداد انسانهاست.
در برخى روايات آمده است كه به اندازه هر انسان، يك شيطان يا شياطينى هستند. از قول رسول خدا (ص) روايت شده است كه «هيچ يك از شما نيست؛ مگر آنكه او را شيطانى است.»[٢]
در روايت ديگرى از امام صادق (ع) آمده است:
«چون انسان بخواهد امانت مسلمانى را برگرداند، ابليس ملعون صد شيطان را مأمور مىكند تا او را گمراه كرده و مانع از اداى امانت شوند.»[٣]
اين جنود شيطانى با انواع حيل و از هر طريقى سعى خود را مصروف رهزنى انسان و كشاندن او به وادى كفر و شرك و نفاق مىكنند.
صورت پنهان و پوشيده شياطين جنّى به دليل لطافت جسمى آنها از يك سو و توانايى آنها در نفوذ و تأثيرگذارى بر انسانها با شيوههاى مختلف از سوى ديگر، متأسّفانه آنها را در پيشبردِ مقاصدشان يارى داده است. مسئله اصلى به فراخوانى شيطان از سوى انسان برمىگردد.
حسب آيات و روايات رسيده، اين جنود ابليسى تا زمانى كه توسط انسان فراخوانده نشوند، قادر به نفوذ و تأثيرگذارى بر او نيستند.
اين انسان است كه فرودگاه مملكت وجود خود را براى فرود نمايندگان ابليس مهيّا كرده و دست او را براى عمل باز مىكند. همه ماجرا از همين جا آغاز مىشود. يادآور اين معنا مىشوم كه هيچ يك از انسانها و حتّى انبياى عظام الهى مصون از اين دشمنان و در امان نيستند؛ چنانكه خداوند مىفرمايد:
«وَكَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ؛[٤]
و بدين گونه براى هر پيامبرى، دشمنى از شيطانهاى انس و جنّ برگماشتيم.»
پيامبران با آمادگى و ابزارى كه داشتند، با شياطين جنّى و انسى پيرامون خود مقابله مىكردند.
خداوند خطاب به ابليس مىفرمايد:
«إِنَّعِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ؛[٥]
در حقيقت تو را بر بندگان من تسلّطى نيست؛ مگر كسانى از گمراهان كه تو را پيروى كنند.»
خداوند به صراحت مىفرمايد كه انسان دروازهها را براى جنود ابليس باز مىكند، نه آنكه ابليس و جنودش تسلّطى بر انسان داشته باشند.
پىنوشتها:
[١]. همان، ص ٤٤٢.
[٢]. سوره ص (٣٨)، آيه ٨٢.
[٣]. رجالى تهرانى، عليرضا، جنّ و شيطان، ص ٤١.
[٤]. وسائل الشّيعه، ج ١٣، ص ٢٢٠.
[٥]. سوره انعام (٦)، آيه ١١٢.