در طول سال‌هاى گذشته، دولت ميانمار كنترل شديدى بر فعّاليت‌هاى مساجد داشته است. در برخى مقاطع حتّى آمار ازدواج و تمايل مردم جهت انجام قربانى گوسفند در مراسم عيد قربان و نيز آمار افرادى كه در مساجد به آموختن قرآن كريم مشغول مى‌شوند، به دولت گزارش شده است.

جمعيت مسلمان ميانمار بين شش الى هشت ميليون اعلام شده است. اكثريت مسلمانان ميانمار سنّى و حنفى بوده؛ ولى حدود بيست هزار نفر شيعه نيز در اين كشور زندگى مى‌كنند. مسلمانان در ميانمار فرقه‌هاى گوناگون دارند. گروه‌هاى شافعى، حنفى، مالكى، حنبلى، چوليامسلم، بودامسلم، اصل حديث، قاديانى، سوفيست، طريقيه، گرانيه، بنگالى مسلم، سورطى مسلم و وهّابيت از آن جمله هستند. در سال‌هاى اخير به خصوص پس از پيدايش طالبان، وهّابيت نيز در ميانمار فعّاليت‌هاى خود را افزايش داده است. وهّابيون با توزيع كتب و انجام سخنرانى در شهرهاى ميانمار فعّاليت دارند. آنان حافظان قرآن را تربيت كرده و به نقاط مختلف، جهت تبليغ اعزام مى‌نمايند.

مسلمانان ميانمار داراى سازمان‌ها و انجمن‌هاى مختلفى هستند كه مهم‌ترين آنها عبارت از شوراى امور مذهبى مسلمانان، جامعه علماى ميانمار، سازمان مسلمانان ميانمار، اتّحاديه جوانان مسلمان، سازمان اخوّت مسلمانان و انجمن دانشجويان مسلمان مى‌باشند.

مهم‌ترين و قديمى‌ترين مساجد ميانمار كه در «رانگون»، پايتخت اين سرزمين بنا گرديده‌اند نيز «مسجد سوراتى»، «مسجد سنّى مغول»، «مسجد مانگ تولاى» و «مسجد شيعيان» موسوم به «مغول مسجد» و «مدرسه اميرالمؤمنين (ع)» مى‌باشند.

شيعيان در ميانمار از نسل ايرانيان يا هنديان هستند. ايرانيان در گذشته از شهرهاى «شيراز»، «كاشان»، «بهبهان» و «يزد» به ميانمار مهاجرت نموده‌اند و بيشتر هنديان نيز كه بعد از جنگ جهانى دوم به ميانمار مهاجرت كرده‌اند، از شهر «نگر» هستند. شيعيان ميانمار بيش از سى هزار نفر نيستند و البتّه نسبت به گذشته افزايش يافته‌اند.

شيعيان يك مسجد بزرگ با معمارى ايرانى و يك مسجد كوچك معمارى هندى دارند. در شصت سال اخير، كسانى از ايران و هند براى تبليغ در ماه‌هاى رمضان، محرّم و صفر به اين دو مسجد آمده‌اند و در آن به اقامه نماز جماعت و سخنرانى پرداخته‌اند و نيز نماز جمعه خوانده‌اند. شيعيان در كلّ سال، برنامه‌هاى دينى و مذهبى خاصّى دارند و در تولّد و شهادت معصومان (ع) مراسم ويژه‌اى برگزار مى‌كنند. در ماه رمضان برنامه قرآن‌خوانى و در ماه محرّم و صفر مراسم عزادارى نيز با شكوه خاصّى برگزار مى‌شود. گفتنى است كه ساير مذاهب ميانمار هم به شيعيان اين كشور با نظرى مثبت مى‌نگرند.

شيعيان يك مسجد بزرگ و چند «امام باره» (حسينيه)، آستانه و مسجد كوچك ديگر در رانگون و ساير شهرها از جمله «ماندالى» دارند. شيعيان ميانمار داراى انجمن‌هاى مختلفى نيز هستند، مهم‌ترين آنها انجمن‌هاى «مغوليه»، «عبّاسيه» و «حيدريه» است. جوانان شيعه در سال ١٩٠٩ م. «سازمان اتّحاد جوانان ايرانى» را تشكيل داده بودند، بعد از آنكه تعداد كثيرى از شيعيان در ميانمار به عضويت آن درآمدند، نام آن را به «اتّحاديه ايرانيان» تغيير دادند، بعدها نام آن به «باشگاه ايرانيان» مبدّل گرديد. از سال ١٩٦١ م. فعّاليت‌هاى باشگاه مزبور به حالت وقفه درآمد.