نجم‌الدّين مروّجى طبسى، مدرّس دروس خارج مهدويت و عضو هيئت علمى و عضو شوراى علمى مراكز تخصّصى مهدويت، در گفت‌وگو با ايكنا، با تأكيد بر اينكه اعتقاد به حيات منجى و زنده بودن او از اختصاصات شيعه نيست، عنوان كرد:

اشتباهى تاريخى در اذهان پديد آمده و شكل گرفته است، مبنى بر اينكه همه اهل سنّت بر اين عقيده‌اند كه حضرت مهدى (عج) متولّد نشده است؛ در حالى كه در بين اهل سنّت افراد بسيارى معتقد به حيات و زنده بودن ايشان هستند.

كثرت آيات و روايات در باب مهدويت در كتب فريقين (شيعه و سنّى)

ما به استناد ادلّه متقن و روايات متعدّد و مشاهدات بزرگان در زمان خود امام حسن عسكرى (ع) و ادلّه ديگر معتقديم كه امام زمان (عج) حى و حاضر است و هر چند برخى از اهل سنّت از تعابيرى چون «سَيولَد» به اين معنا كه ايشان بعداً متولّد مى‌شود، استفاده مى‌كنند؛ امّا برخى ديگر نيز گفته‌اند كه ايشان متولّد هم شده است.

مرحوم والد، يعنى آيت الله محمّدرضا طبسى در كتاب «الشيعة و الرّجعة» (صفحات ٩٨- ١٢٥) فصلى با عنوان «المعترفون بولادة المهدى (عج) من علماء العامّه» آورده‌اند. ايشان در آنجا از «كشف الاستار» مرحوم نورى نام ٤٠ نفر از علماى اهل سنّت را نقل مى‌كنند كه معتقد به متولّد شدن امام عصر (عج) هستند و حدود ٢٠ مورد هم خود آيت الله طبسى بر اين تعداد افزوده‌اند؛ بنابراين با يك بررسى محدود، نزديك به ٦٠ نفر از علماى شافعى يا حنبلى يا حنفى يا مالكى در كتاب «الشيعة و الرّجعة» معرفى شده‌اند كه به حى بودن امام زمان (عج) معتقد و معترفند.

بايد دانست كه اصل مهدويت مورد قبول همه مذاهب اسلامى، بلكه همه اديان است، اضافه كرد:

و علاوه بر اختلافاتى كه در فروعات و جزئيات اين بحث مطرح است، نقطه برترى شيعه در اين است كه اعتقاد به منجى زنده، سرلوحه عقايد شيعه و عمود اعتقادات شيعيان است.

روايات متواتر در اين زمينه و از جمله روايت‌ «مَنْ ماتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ امامَ زَمانَهُ ماتَ مَيْتَةً جاهِلِيَّة»[١] كه بيان كننده ضرورت شناخت امام زمان خويش است، گوياى اين امر است كه همواره امامى وجود دارد و در صورتى كه امامى نباشد، شناخت او و تأكيد بر شناخت او نيز معنا نمى‌يابد.

وى ديگر پشتوانه روايى اعتقاد به منجى و موعود زنده و امام حى را «حديث ثقلين» دانست و عنوان كرد:

به تواتر نقل شده است كه پيامبر (ص) فرمودند:

«إِنّى تَارِكٌ فِيكُمُ الثّقَلَيْنِ مَا إِنْ تَمَسّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلّوا، كِتَابَ اللهِ وَ عِتْرَتِى؛ أَهْلَ بَيْتِى وَ إِنّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتّى يَرِدَا عَلَىّ الْحَوْضَ»؛[٢] در اين حديث تعبير «لن» به كار رفته است كه افاده نفى ابدى مى‌كند و در نتيجه، معناى حديث منقول از نبى اكرم (ص) اين خواهد بود كه قرآن و اهل بيت (ع) هرگز و به هيچ شكلى تا قيامت از هم جدا نمى‌شوند.

بنابراين ممكن نيست كه بر بشريت زمانى بگذرد كه در آن فردى از اهل بيت (ع) زنده نباشد و صدق اين روايت در گرو وجود فردى از اهل بيت (ع) است و اگر امروز فردى از اهل بيت (ع) زنده نباشد، اين روايت صدق پيدا نمى‌كند؛ يعنى قرآن از اهل بيت پيامبر (ص) جدا شده است.

اين دليل در كنار ساير دلايل و به عنوان مكمّل آنها، گوياى اين امر است كه امام زمان (عج) به عنوان آخرين نفر از سلسله معصومان (ع) و فرزند امام حسن عسكرى (ع) در سال ٢٥٦ ه. ق. متولّد شده و به عنوان خاتم اوصياء همچنان زنده هستند.

همين امر در مورد سلسله اولياء، به گونه ديگرى صادق است؛ به طور مثال ما مى‌دانيم كه، هر چند ائمّه (ع) به علم پيامبر (ص) متّصلند و علم پيامبر (ص) نيز متّصل به وحى است و همگى به واسطه اين علم نور واحدند و در عين ترك دنيا ناظر بر امور دنيا هستند؛ امّا همچنين بنابر اعتقادات ما شيعيان وجود امام (ع) و حضور او بر زمين ضرورى است تا با بهره‌مندى مردم از نور ايشان و با وساطت ايشان، توازن زمين و جامعه برقرار شود؛ چنان‌كه فرموده‌اند: «لَوْلا الْحُجّهُ لَسَاخَتِ‌