استاد عليرضا حسينى (شماره ٢٩): اگر تبيين‌ها و تطبيق‌هايى كه در زمينه علائم ظهور صورت مى‌گيرد به ترسيم و تعيين يك زمان مشخص از نظر براى ظهور برگردد اين قطعاً از آن روايت‌هاى ما محكوم است و بايد دورى شود.

اگر ما بدانيم كه عدالت، محور اصلى سياست و حكومت امام مهدى (ع) است بايد خودمان را در مسير آن قرار دهيم و حكومتمان بايد در اين مسير حركت كند. اگر سياست‌نامه امام مهدى (ع) تبيين و براى مردم روشن شود مى‌بايست همه مردم سعى كنند كه در زندگى فردى و اجتماعى و حتى در خانواده و شهرشان مطابق با آن حركت كنند.

حجت‌الاسلام حائرى قزوينى (شماره ٥٠- با گفتار نمى‌توان): اهتمام به امر امام زمان، ارواحنا له الفداء، بايد به صورتى باشد كه در تمام كارهاى روزمره مردم وارد بشود يعنى وقتى كه ما به منزل كسى وارد مى‌شويم بايد با ياد و نام حضرت مواجه بشويم.

ما با گفتار تنها نمى‌توانيم در جامعه موج و تغيير ايجاد كنيم بلكه بايد توأم با عمل و رفتار مناسب باشد يعنى چنانچه ما مى‌گوييم وقتى امام زمان (ع) ظهور مى‌كنند وضع اقتصادى مردم بهبود پيدا مى‌كند مى‌بايست اين مطلب را از همين الآن در حس و رفتار مردم نشان بدهيم.

آقاى مهدى نصيرى (شماره ٥٦ نشانه‌هاى بحران): از روايات و نيز واقعيات ملموس چنين بر مى‌آيد كه در «آخرالزمان» بيشترين و قوى‌ترين حجاب‌ها بين افراد و جوامع با حقيقت دين و وحى حائل مى‌شود و بيش از هر مقطع زمانى ديگر، ساحت نفس اماره فردى و جمعى، عرصه را بر ساحت دين و آموزه‌هاى وحيانى تنگ مى‌كند.

بهترين وضعيت اين است كه در گام اوّل، ظلمت آخرالزمان و به ويژه دوره ظلمانى كنونى را درك نمايند كه شرط آن فهم بحران‌زده و بحران‌زا بودن تمدّن مدرن است و خلاصه اينكه از «وضع موجود» بيزار شده و تمناى «وضع موعود» را پيدا كنند، اگر گام اوّل به نحو مطلوبى محقق شود و خواص و عوام بر سر آن اجماع نسبى و مؤثرى پيدا كنند آنگاه نوبت به گام بعدى مى‌رسد و آن اصالح وضعيت در حد توان است كه البته پيوسته همراه با تمناى وضع موعود است.