ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨ - غيبت يا غفلت

قطعه ادبى برگزيده در جشنواره كشورى‌

غيبت يا غفلت‌

سيد مهدى شجاعى‌

بلاى جانسوز عصر ما غيبت نيست، غفلت است.

حال و روز شيعه در اين عصر، از دو وجه بيرون نيست. يا معصوم خاتم را، امام را و ولى‌الله اعظم را محبوب و مقصود و مقتداى خويش مى‌داند يا سر بر آستان محبوب و مقتدايى ديگر مى‌سايد.

شيعه اگر گمان كند كه حبيب و طبيب و نجات‌بخشى جز او در عالم هست، راه به خطا برده است و پا از صراط مستقيم تشيع بيرون نهاده است.

شيعه اگر در حضور آب، دل به سراب مى‌سپارد، چگونه نام خود را شيعه مى‌گذارد؟ شيعه بهتر از هر كس مى‌فهمد كه «من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتًة جاهليةً.» «هركه بميرد و امام زمان خود را نشناسد، به مرگ جاهليت مرده است.»

شيعه بهتر از هر كس مى‌فهمد كه ميزان و معيار محبت، امام است و هر محبتى در راستاى محبت امام، معنا مى‌شود.

و اگر مدعى است كه مريد آن قطب عالم است، محبّ آن ولى‌الله‌الاعظم است، عاشق آن حجت‌خاتم است، اين حال و روز با عشق، سر سازگارى ندارد.

كدام عاشقى بى ياد معشوق، زيستن مى‌تواند؟

كدام عاشقى، يك لحظه بى‌خاطره معشوق سر مى‌كند؟

كدام عاشقى هر ازگاه به ياد معشوق مى‌افتد و محبوب را در رديف ديگر امور روزمره خويش مى‌بيند؟

كدام عاشق هجران‌كشيده‌اى خورد و خوراك و خواب و لذت مى‌فهمد؟

اين ننگ و عار براى عاشق نيست كه از معشوق بشنود كه ما تو را از ياد نمى‌بريم و مراعات تو را فرو نمى‌گذاريم و او ... و او بى‌اشتياق زيارت معشوق سر كند و ياد او را فرو بگذارد؟

اين اوج بى‌معرفتى محب نيست كه بداند و بشنود كه‌