ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٧ - فضيلت فاطمه (س)
فضيلت فاطمه (س)
كراجكى در كتاب «كنز الفوائد» از ابوذر نقل مىكند كه گفت: سلمان و بلال را ديدم كه به سوى پيغمبر خدا (ص) مىآمدند. سلمان با نزديك شدن به پيغمبر، خود را روى پاى مبارك آن حضرت افكند و بوسه زد، رسول خدا (ص) او را به شدت از اين عمل بازداشت و فرمود: «با من آنگونه كه فارسها نسبت به پادشاهان خود مىكنند رفتار نكن، من بندهاى از بندگان خدا هستم، از آنچه بندگان مىخورند مىخورم و همانند بندگان مىنشينم.»
سلمان عرض كرد: اى مولاى من! از تو تقاضا دارم كه به خاطر خدا از فضايل فاطمه (س) در قيامت به من خبر دهى.
رسول خدا (ص) شادمان شد و با خرسندى از اين درخواست استقبال كرد و فرمود: «سوگند به آن كسى كه جان من در اختيار اوست، فاطمه تها زنى است كه درقيامت سواره عبور مىكند. او بر روى شترى مىنشيند كه سر آن جلوهاى از ترس خدا و دو چشمش از نور پروردگار و زمام آن از جلالت و بزرگى حق تعالى و گردنش از حُسن و نورانيت الهى، قسمت بالاى آن از خشنودى خداوند، و قسمت پايين آن از پاكى او و چهارپاى آن از عزّت خداوند است، وقتى راه مىرود خدا را تسبيح مىگويد، وقتى صدا مىكند تقديس پروردگار مىنمايد.
بر آن كجاوهاى از نور نهاده و زنى كه حوريّهاى به صورت آدميان است در آن نشسته است، وجود بىنظيرى كه جمع شده و خلق شده و تركيب يافته و نمودار گشته از سه صنف:
اوّل آن از مشك خوش بو، وسط آن از عنبر سياه رنگى كه سفيدى بر آن غالب باشد و آخر آن از زعفران سرخ، كه با آب حيات سرشته شده است، اگر در هفت درياى شور آب دهانى بيندازد همگى شيرين و گوارا مىشوند و اگر ناخن انگشت كوچك خود را در دنيا ظاهر كند خورشيد و ماه را مىپوشاند.
جبرئيل از طرف راست، ميكائيل از طرف چپ، على (ع) از پيشاپيش او، امام حسن (ع) و امام حسين (ع) از پشت سرش در حركتند، خداوند تبارك و تعالى هم مراقب او و نگهدارش مىباشد، پس با اين فرّ و شكوه وارد صحنه قيامت مىگردد، ناگهان ندايى از جانب پروردگار مىرسد: «اى مردم! چشمان خود را فرو بنديد و سرها را به زير آوريد، زيرا فاطمه دختر پيامبر شما و همسر اميرالمؤمنين (ع) امام شما و مادر امام حسن (ع) و امام حسين (ع) وارد صحراى محشر گشته است و مىخواهد عبور كند.»
فاطمه (س) از صراط عبور مىكند در حالى كه خود را با دو چادر سفيد رنگ پوشانيده است و وقتى وارد بهشت مىگردد و به نعمتها و بخششهاى الهى كه برايش فراهم گرديده مىنگرد اين آيه را تلاوت مىكند: «بِسْمِاللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ؛[١] به نام خداوند بخشنده مهربان، سپاس و ستايش سزاوار خداوندى است كه غم و اندوه را از ما برطرف كرد و همانا پروردگار ما بخشنده گنهكاران و پاداشدهنده نيكوكاران است، او كه ما را به لطف و كرم خود در سراى هميشگى وارد كرد، جايى كه در آن هيچ رنج و دردى به ما نرسد و هرگز خستگى و رنجورى و ضعف به ما راه پيدا نكند.»
در ادامه حديث رسول خدا (ص) فرمود: پس از آن خداوند تبارك و تعالى به فاطمه (س) پيغام دهد: «يا فاطمه! آنچه مىخواهى درخواست كن، به تو عطا مىكنم و آنچه آرزو كنى برآورده مىنمايم تا تو خشنود گردى.»
فاطمه (س) عرض مىكند: «تو آرزوى من و نهايت آمال و اميد من هستى، از تو درخواست مىكنم كه دوستان من و دوستان خاندان مرا به آتش سوزنده خود عذاب نكنى.»
دوباره از درگاه ربوبى ندا رسد: «اى فاطمه! به عزّت و جلالم و بلنداى مقام و مرتبهام، دو هزار سال پيش از آفرينش آسمانها و زمين سوگند ياد كردهام كه دوستان تو و دوستان خاندان تو را در آتش عذاب نكنم.»[٢]
پىنوشتها:
[١]. سوره فاطر (٣٥)، آيه ٣٤- ٣٥.
[٢]. تأويل الآيات، ج ٢، ص ٤٨٣، ح ١٢؛ بحارالانوار، ج ٢٧، ص ١٣٩، ح ١٤٤.