يكى از مهم‌ترين و بنيادى‌ترين اقدام‌هايى كه مؤسّسه فرهنگى موعود در سال‌هاى اخير با هدف نهادينه‌سازى فرهنگ مهدويّت و انتظار در جامعه و جلوگيرى از افراطها و تفريطهاى موجود در اين زمينه انجام داده، تدوين منشور راهبردى فرهنگ مهدويّت، با رويكرد پژوهشى، آموزشى و ترويجى بوده است.

با اميد به اينكه مديران و مسئولان دستگاه‌هاى پژوهشى، آموزشى، فرهنگى و تبليغى كشور به منشور ياد شده توجّه كنند و از آن به عنوان مبنايى براى سامان‌دهى فعّاليت‌هاى مهدوى در كشور، بهره گيرند، توجه خوانندگان عزيز را به متن كامل اين منشور جلب مى‌كنيم.

مقدمه‌

در چند سال گذشته، شور و شوق ظهور منجى موعود در سراسر جهان و در ميان همه اقوام، ملل و مذاهب، رشدى شتابان داشته و مباحث مربوط به آخرالزمان‌شناسى و منجى‌گرايى با سرعتى باورنكردنى گسترش يافته است. پيروان اهل بيت (ع) در سرزمين اسلامى ايران نيز به مدد انفاس قدسى حضرت بقيةالله الأعظم- أرواحنا له الفداء- به موضوع مهدويّت و انتظار، توجه روزافزونى داشته و عاشقان مهدى (ع)، گوشه گوشه اين سرزمين را به مجالس ذكر ياد و نام آن عزيز تبديل كرده‌اند.

امروزه در كشور ما كمتر مركز علمى و آموزشى ديده مى‌شود كه در آن، محفل، انجمن، كانون، گروه يا نشريه‌اى با هدف تبليغ و ترويج باور مهدوى يا پژوهش در اين زمينه شكل نگرفته باشد. رسانه‌هاى عمومى اعم از صدا و سيما، مطبوعات و پايگاه‌هاى اطلاع‌رسانى نيز از اين قافله عقب نمانده، با سرعت روزافزونى به سمت توليد آثار ديدارى، شنيدارى و نوشتارى مرتبط با فرهنگ مهدويّت به پيش مى‌روند. از سوى ديگر، شاهد افزايش مراكز و مؤسّسه‌هاى فرهنگى، تبليغى و پژوهشى مهدوى در كشور هستيم.

شرايط به وجود آمده، موجب زنده شدن روح اميد و سرزندگى در جامعه ما شده و باور به ظهور منجى موعود را بيش از پيش در جامعه ما زنده ساخته است. با اين حال، بيم‌ها و نگرانى‌هايى را هم در ميان صاحب‌نظران مباحث اعتقادى و فرهنگى ايجاد كرده است؛ زيرا فضاى موجود، زمينه طرح انديشه‌هاى انحرافى، ديدگاه‌ها و نظرهاى افراطى و تفريطى را در حوزه باور مهدوى و فرهنگ انتظار فراهم ساخته است. ازاين‌رو، بيم آن مى‌رود كه عده‌اى به دليل نشناختن درست اين باور و فرهنگ، نداشتن بينش عميق در اين زمينه يا تحت تأثير برخى دشمنان دانا و دوستان نادان، علاوه بر اينكه خود دچار آسيب و انحراف عقيدتى شوند، فرهنگ ارزشمند مهدويّت را نيز دچار آسيب سازند.

از اين‌رو، ضرورى به نظر مى‌رسد كه مراكز و مؤسّسه‌هاى فعّال مهدوى با تدوين منشورى كه در آن، اصول و چارچوب‌هاى فعاليت‌هاى پژوهشى، آموزشى و ترويجى در حوزه مهدويّت تبيين شده باشد، مقدمات ايجاد وحدت نظرى و عملى را در اين زمينه فراهم آورند و از آسيب‌ها و انحراف‌هاى احتمالى پيش‌گيرى كنند. تنها در اين صورت مى‌توان اميدوار بود كه جامعه شيعى ايران از يگانه دستاويز خود براى دست‌يابى به رستگارى دنيوى و اخروى به خوبى بهره جويد و با بهره‌گيرى از فرهنگ مهدويّت، از فتنه‌ها و آشوب‌هاى عصر غيبت به سلامت به درآيد.

منشور حاضر با اين هدف از سوى «مؤسّسه فرهنگى موعود» تهيه شده است و اميدواريم، به عنوان سندى براى فعّاليت‌هاى مهدوى در كشور مطرح شود.

در همين‌جا از همه صاحب‌نظران و فعالان در حوزه مباحث مهدوى دعوت مى‌كنيم با بيان ديدگاه‌هاى خود درباره اين منشور، قدم مؤثرى در راه اتقان و تكميل آن بردارند.

الف) مبانى نظرى‌

١. «امامت»، تداوم «نبوت» و تكميل‌كننده رسالت خاتم‌الانبيا (ص) بوده و در عصر حاضر، امامت در وجود شريف حضرت خاتم الاوصيا، امام مهدى (ع) تجلى يافته است.

٢. بر اساس روايات قطعى و ترديدناپذيرى كه از پيامبر گرامى اسلام (ص) و ائمه معصومين (ع) به ما رسيده، معرفت امام زمان بر هر فردى لازم است و دست نيافتن به اين معرفت، با مرگ جاهلى (مرگ در حال كفر يا شرك يا نفاق) برابر است.

٣. معرفت امام زمان آنگاه مى‌تواند ما را از مرگ جاهلى برهاند كه بتوانيم با شناسايى امام عصر خود، از هدايت‌هاى ايشان بهره‌مند شويم و اوامر و نواهى او را پاس داريم.

٤. امام مهدى (ع)، آخرين حجت خدا، تداوم‌بخش سلسله حجت‌هاى الهى، خاتم اوصيا، وارث همه انبيا و اولياى پيشين و آخرين امام از نسل پيامبر اكرم (ص) است.

٥. حضرت حجت (ع) با وجود غيبت ظاهرى، شاهد و ناظر رفتار شيعيان بوده، از همه آنچه بر آنان مى‌گذرد، آگاه است.