در يكى از روزهاى ارديبهشت ماه از سال ٧٤ خورشيدى، وقتى در اوّلين لحظه ديدار خانه كعبه در صحن مسجدالحرام با اشك و تمنا ذكر رفيع‌ «اللّهم إنّا نرغب اليك فى دولةٍ كريمه» از زبان دلم جارى شد گمان نمى‌بردم در آينده‌اى نه چندان دور، چهاردهمين سال از حيات مؤسسه و يكصدمين شماره از نشريه «موعود» را به تماشا خواهم نشست. شايد اين همه ظهور وجهى از اين اظهار نياز به درگاه بى‌نياز بود: «و تجعلنا فيها من الدّعاة إلى طاعتك» و شايد آزمونى سخت، تا دانسته شود چه كسى در خورِ رزق كرامت دنيا و آخرت است. «و ترزقنا بها كرامة الدّنيا و الآخرة.» از سفره گشاده خداوندى و ميهمان‌نوازى حضرت رحمةً للعالمين، مهدى آل محمّد (عج).

از اينجا و در انتهاى اضطرار نشريه، درباره او و براى او منتشر شد تا هماره اين عبارت را در خود و با خود داشته باشد: «اوّلين نشريه درباره امام عصر (ع) و براى امام عصر (ع).» باشد تا مقبول طبع لطيف حضرتش واقع شود. إن‌شاءالله.

امروز، در يكى از روزهاى ارديبهشت ماه از سال ٨٨ خورشيدى، در حسرت سال‌هايى انگشت به دندان مى‌گزم كه درباره او ننوشتم و براى او نگفتم.

«موعود»، چون پرنده‌اى سپيدبال از پنجره آسمان بر «فرش دلم» نشست و همه بودنم را به تسخير خود درآورد، زندگى‌ام را معنى ديگرى بخشيد و ديدنم را ديگرگون ساخت. از آنجا دانستم چگونه تلبيس ابليس در ما كارگر افتاده كه «بودن بى حضور او» را تاب مى‌آوريم و بر اين بودن كه عين نبودن است نام زندگى مى‌نهيم و در تزيين اين اشباح حيات از عين حيات و حقيقت زندگى دور مى‌افتيم.

در همان سال و در همان سفر، حضور ابليس را چنان درك كردم كه پنداشتم تنها حج و وقوف در عرفات و رمى جمرات است كه به تمامى واهمه خلجان در جان ابليس مى‌افكند كه خود و جنود ابليسى‌اش به تمامى همه توان را عليه عباد الرحمن در كار وارد مى‌سازند امّا، واسپس حج؛ در وقت تجربه گفتن از «حقيقت كعبه» و طواف گردِ «عهد الله» و «ميثاق اكبر» خداوند بود كه دريافتم ابليس، مظهر تامّ عبوديت، مهدى صاحب‌الزّمان (ع) را «خصم اكبر» خود مى‌شناسد و تمامى قواى خود را عليه او و كار رهزنى در طريق او در كار مى‌آورد.

پيش از آن «سهل ممتنع» يا همان «سخت سهل‌نما» را در خلق اثرى ادبى و فاخر مى‌شناختم امّا، آن را در كارِ گفت‌وگو از فاخرترين اثر صنع پروردگار، حضرت صاحب‌الامر (ع) يافتم. به قول خواجه شيراز كه‌