حضرت آيت الله ناصرى نيز در اين باره مى فرمايد: «بسيارى از كسانى كه ادّعاى تشرّف به محضر آن حضرت را داشته اند و گاه گاه واقعا از فيض آن حضرت نيز برخوردار شده اند، نه ايشان، بلكه يكى از ياران خاصّ ايشان را زيارت كرده اند؛ چه، همواره پنج گروه از اوليا در محضر آن ولىّ مطلق به سر مى برند و در خدمت ايشان از جان و دل مى كوشند. اينان اوتاد، نجباء، نقباء، رجال الغيب و صلحا هستند كه اگر چه از جنس ديگر مردمانند، به مراتبى از تهذيب نفس و جلاى باطن نائل شده اند كه مى توانند در محضر آن حضرت به سر برند. طُرفه آنكه غير از طبقه ى صلحاء گويا بقيّه ى اين طبقات داراى تشرّف اختيارى هستند و مى توانند در هر لحظه اى كه طلب كنند، به محضر ايشان بار يابند.

اگر چه شماره ى اينان به درستى بر ما معلوم نيست، گويا جمعيّت حاضر در محضر آن حضرت، بيش از پانصد نفر هستند. اينان دائماً در فرمان آن حضرتند و حوائج شيعيان و محبّان ايشان را به فرمان آن حضرت روا مى دارند. ازين روست كه شمارى از كسانى كه ادّعاى تشرّف به محضر آن حضرت را دارند، هر چند واقعاً مورد نظر و فيض خاصّ آن حضرت واقع شده اند، امّا نه خود ايشان كه يكى از ياران خاصّ ايشان را زيارت كرده اند، امّا با اصرار مدّعى مى شوند كه خود آن حضرت را ديده اند. بايد از اينان پرسيد: آيا پيش از اين ايشان را ديده اند كه از چگونگى چهره ى ايشان آگاه باشند تا بتوانند آن حضرت را باز شناسند؟

ياران آن حضرت و به ويژه طبقه ى رجال الغيب، همواره به امر آن حضرت به ميان مردم رفت و شد مى كنند و حوائج آنان را برطرف مى سازند. بدين ترتيب، اگر كسى با يكى از مردان الهى رو به رو شد كه پس از انجام حوائج مادّى و يا معنوى او، از ديده نهان گشت، نبايد بپندارد كه خود آن حضرت را ديده است؛ چه بسا يكى از ياران خاصّ آن حضرت كه سر در فرمان ايشان دارند را ديده است.»[٢]

با توجه به مطالب ياد شده، نبايد هر عنايتى را كه از سوى امام زمان (ع) به شخصى مى شود و هر گونه گره گشايى را كه از سوى آن حضرت صورت مى گيرد، به حساب ملاقات يا تشرّف گذاشت. همچنين نبايد هر ادّعاى تشرّفى را به سادگى پذيرفت و بر گفته هاى مدّعى مهر تأييد زد.