لهوف ت میر ابو طالبی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٠٤ - خطبه امام سجاد

خدا خانه‌ها و ساكنان آن را دور مدارد، گر چه خلاف خواسته‌ام هم اكنون خالى ماند

همانا شهداى كربلا از آل هاشم، گردنها را فرود آورده بودند، ولى خود خوار شدند

و آن بزرگان پناه ديگران بودند و اكنون صاحب مصيبت و آن مصيبتها بزرگ و جليل‌اند

مگر نديدى كه آفتاب بيمار است براى فقدان حسين و شهرها مى‌لرزند و تو اى شنونده راه پيشوايان حاملان كتاب را در اين مصيبت در پيش گير.

از مولانا زين العابدين ٧- او كه صاحب حلمى است كه توصيف به كنهش راه ندارد- رسيده كه او براى اين مصيبت، بسيار مى‌گريست و شكوا بسيار مى‌كرد.

از امام صادق ٧ روايت شده كه فرمود: براستى كه زين العابدين ٧ چهل سال بر پدر گريست، روزها صائم و شبها را به عبادت قيام فرمود، چون خادم افطارى وى را از آب و غذا مى‌آورد و نزدش مى‌نهاد و عرض مى‌كرد: مولايم تناول فرماييد.

مى‌فرمود: فرزند رسول را گرسنه كشتند، فرزند رسول اللَّه را با لب تشنه كشتند، و مرتبا تكرار مى‌كرد و مى‌گريست تا غذايش از اشك چشم تر مى‌شد، و با آب امتزاج مى‌يافت. اين برنامه هميشگى امام بود تا به رفيق اعلى پيوست.

خادمى به نقل از امام مى‌گفت: روزى امام به صحرا رفت و من در پى وى بودم، دريافتمش كه بر بستر سنگى خشن به سجده رفت، من ايستادم و بانگ گريه‌اش را مى‌شنيدم و شمردم كه هزار بار در سجده گفت:

«لا اله الّا اللَّه حقّا حقّا لا اله الّا اللَّه تعبّدا و رقّا لا اله الّا اللَّه ايمانا و تصديقا»

. بعد سر از سجده برداشت در حالى كه چهره و محاسن وى غرقه در اشك بود.

گفتمش: مولاى من، آيا زمان آن نرسيده كه اندوهت پايان گرفته اشكت رو به نقصان نهد! به من فرمود: واى بر تو، يعقوب بن اسحاق بن ابراهيم : پيامبر بود و پيامبرزاده‌