لهوف ت میر ابو طالبی - سید بن طاووس - الصفحة ١٥٨ - نبرد امام

حوبه‌[١] حضرمى لعنة اللَّه عليه ربوده و پوشيد و به بيمارى برص «پيسى» مبتلا گرديده و مويش بريخت.

در روايت آمده: در پيراهن امام ٧ صد و ده و اندى اثر تير و نيزه و شمشير بود.

امام صادق ٧ فرمايد: بر بدن مبارك حسين ٧ اثر سى و سه نيزه و سى و چهار شمشير بود.

شلوار امام ٧ را بحر بن كعب تيمى لعنة اللَّه عليه ربود. در روايت آمده كه او نيز زمين‌گير و از دو پا فلج گرديد.

عمامه‌اش را اخنس بن مرثد بن علقمه حضرمى‌[٢]- يا جابر بن يزيد اودى- به غارت برد و او نيز ديوانه شد.

كفش امام را اسود بن خالد لعنة اللَّه عليه در برد.

انگشترى امام ٧ بجدل بن سليم كلبى با قطع انگشت امام در ربود، كه مختار چون او را بگرفت دو دست و دو پاى بجدل را قطع كرده رهايش نمود تا در خون كثيفش دست و پا زده هلاك گرديد.

قطيفه امام را كه از خز بود قيس بن اشعث لعنة اللَّه عليه بربود. كه مشهور به قيس قطيفه شد و زره كوتاه آن حضرت را عمر بن سعد لعنة اللَّه عليه بگرفت، بعد از هلاكت عمر بن سعد، مختار آن را به ابى عمرة قاتل ابن سعد بخشيد.

شمشير امام ٧ را جميع بن خلق اودى به يغما برد، نيز گفته شد: مردى از بنى تميم به نام اسود بن حنظله لعنة اللَّه عليه آن را غارت كرد.

در روايت ابن سعد: شمشير امام را فلافس نهشلى- قلافس- بربود.

محمّد بن زكريا[٣] اضافه مى‌كند كه: آن شمشير بعدها بدست دختر حبيب بن بديل‌

[١]- او زنازاده است و بر پشت امام با نه نفر ديگر اسب بتاخت.

[٢]- او يكى از ده نفر است كه با سمّ ستوران بر بدن مبارك امام تاخته تا آن كه پشت و سينه امام را خورد كردند، او نيز زنازاده است.

[٣]- محمّد بن زكريا بن دينار الغلابى، از وجوه اصحاب اماميه در بصره است، وفات ٢٩٨ ه.