لهوف ت میر ابو طالبی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٥ - ٤٠

٣٧-

كسى كه شلوار امام حسين ٧ را ربود زمينگير، و آن كه عمّامه‌اش را برد مجذوم و آن كه زره‌اش را برد ديوانه گرديد، غبارى سخت و تيره با باد سرخ در فضا برخاست كه چيزى ديده نمى‌شد تا آن جا كه مردم گمان بردند عذاب بر آنان نازل شد.

مقتل الحسين ٢/ ٣٧، إحقاق الحقّ ١١/ ٥٢٦.

٣٨-

آنگاه كه سر مبارك حسين ٧ نزد يزيد برده و پيش رويش نهاده شد، كف دستى از ديوار بدرآمد و روى آن چنين نگاشت:

غرر الخصائص الواضحة: ٢٧٦، إحقاق الحقّ ١١/ ٥٤٦.

٣٩-

چون سر منحوس ابن زياد و يارانش نزد مختار انداخته شد، مارى در بين سرها نمودار شد و از همه سرها گذشت تا آن كه در دهان ابن زياد داخل و از سوراخ بينى وى بيرون شد، و از سوراخ بينى او داخل سر و از دهانش بدر آمد و اين كار را تكرار مى‌كرد، و مردم مى‌گفتند: عبيد اللَّه ابن زياد و يارانش در دنيا و آخرت خائب و خاسر و زيانكار شدند تا آن كه ضجّه ايشان از گريه بر حسين و فرزندان و يارانش برخاست.

صحيح الترمذى ١٣/ ٩٧، مقتل الحسين ٢/ ٨٤، اسد الغابة ٢/ ٢٢، المعجم الكبير: ١٤٥، ذخائر العقبى: ١٢٨، سير اعلام النبلاء ٣/ ٣٥٩، مختصر تذكرة القرطبى: ١٩٢، جامع الاصول ١٠/ ٢٥، الصواعق المحرقة: ١٩٦، نظم درر السّمطين: ٢٢٠، عمدة القارى ١٦/ ٢٤١، ينابيع المودّة: ٣٢١، إسعاف الراغبين:

١٨٥، نور الأبصار: ١٢٦، إحقاق الحقّ ١١/ ٥٤٢- ٥٤٥.

٤٠-

حرمله به زشت‌ترين و سياهترين چهره درآمد، و شبى بر وى نگذشت مگر آن كه وى را در ميان آتش شعله‌ور فرو مى‌افكندند.

التذكرة: ٢٩١، ينابيع المودّة: ٣٣٠، اسعاف الرّاغبين: ١٩٢، نور الأبصار: ١٢٣، إحقاق الحقّ ١١/ ٥٣١- ٥٣٢.