به آنان مى‌گويم: بشارتتان باد، من محمّدم پيامبرتان، در دنيا چنان زيستيد كه گفتيد، و آنگاه آنان را از حوض خود سيراب كنم، در حالى كه سيراب و شادمانند به راه افتند و در بهشت در آيند و جاودانه در آن بخرامند.

گويند: و مردم را ذكر شهادت حسين ٧ عادت شده بود و بزرگش شمرده رسيدن آن را چشم مى‌كشيدند.

در سال ٦٠ هجرى كه معاوية بن ابى سفيان‌[١] هلاك گرديد، فرزندش يزيد[٢] بن معاوية بن ابى سفيان به امير مدينه وليد بن عتبة[٣] نامه نوشت و فرمانش داد تا از مردم‌

[١]- معاوية بن ابى سفيان صخر بن حرب بن اميّة بن عبد شمر بن عبد مناف، مؤسس دولت اموى در شام است. در مكه متولّد شد و در فتح مكه مسلمان گرديد. در خلافت ابى بكر تحت امر برادرش فرماندهى سپاه يافت و در خلافت عمر والى اردن شد، بعد عمر او را ولايت دمشق داد و در حكومت عثمان حكومت شامات را به دست آورد و واليان ساير شهرها تحت امر او بودند، و بعد از قتل عثمان و حكومت على ٧، على او را فورا از حكومت عزل فرمود. معاويه قبل از ابلاغ حكم به وى فرياد خونخواهى عثمان را سر داد و على را متهم به قتل عثمان نمود و آسياب جنگها به گردش در آمد. بهره‌گيرى معاويه از حيله و مكر مشهور است، هلاكتش ٦٠ ه، و وليعهدش يزيد بود.

تاريخ ابن اثير ٤/ ٢، تاريخ طبرى ٦/ ١٨٠، البدء و التاريخ ٦/ ٥، الاعلام ٧/ ٢٦١- ٢٦٢.

[٢]- يزيد بن معاويه بن ابى سفيان دومين پادشاه اموى در شام است، در ماطرون متولّد و در دمشق باليد، و در سال ٦٠ بعد از پدرش به خلافت رسيد و جمعى كه در رأس آنان حسين ٧ بود به دليل فسق و فجور و لهو و لعب وى با او بيعت نكردند و در سال ٦٣ مردم مدينه وى را از خلافت خلع كردند، يزيد، مسلم بن عقبه را براى سركوبى فرستاد و سه روز مدينه را براى تاراج و تجاوز به نواميس و كشتار آزاد گذاشت و از مردم بيعت گرفت كه بندگان يزيدند، جنايات شرم آور در مدينه رخ داد و عده‌اى زياد از اصحاب و تابعين به قتل رسيدند. هلاكتش سال ٦٤ ه.

ق. بود.

تاريخ طبرى حوادث سال ٦٤، تاريخ الخميس ٢/ ٣٠٠، تاريخ ابن اثير ٤/ ٩٤، جمهرة الانساب: ١٠٣، الاعلام ٨/ ١٨٩.

[٣]- وليد بن عتبة بن ابى سفيان اموى از امراى بنى اميّه است. در زمان معاويه سال ٥٧ والى مدينه شد و بعد از مرگ معاويه، يزيد بدو نوشت كه برايش بيعت گيرد، در سال ٦٠ ق. عزلش نمود و او را به دمشق فرا خواند و مورد مشورت خود قرار داد و در سال ٦١ مجددا وى را والى مدينه ساخت كه با قيام عبد اللَّه بن زبير در مكه مواجه شد و در سال ٦٤ در مدينه با طاعون مرد. او در سال ٦٢ با مردم حج گزارد.

مرآة الجنان ١/ ١٤٠، نسب قريش/ ١٣٣ و ٤٣٣، الاعلام ٨/ ١٢١.