حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ٣٧ - نامه دوم

حسب درجات معرفت و اعمال صالح در آن دو بهشت «بهشت لقاى منعم و بهشت نعمت دائم» درجات مختلف دارند درجات بعضها فوق بعض، انتهى كلامه الشريف.

مرحوم استاد الهى قمشه‌اى يكى از نوادر روزگار بود، به ارتحال خود دل اهل اللّه را سوگوار كرد.

در هجران اين گونه بزرگان بايد گفت: اى دريغا عالمى.

اگر چه به نصّ لا ريبى تنزيل آسمانى و حكم محكم فرقان محمّدى صلّى اللّه عليه و اله و سلم:

ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها[١].

ولى به قول عارف معروف مجدود بن آدم سنائى غزنوى رحمة اللّه تعالى عليه:

الهى سحرى بود.

الهى شب با ستارگان گفتگو داشت.

الهى را مناجاتهاى آتش‌سوز است.

الهى گريه‌ها داشت.

الهى عالم ربّانى بود.

الهى اهل ايقان بود.

الهى مفسّر قرآن بود.

الهى سوز و گداز داشت.

[١] - بقره/ ١٠٧