حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ٧٥ - كلمه ٧ - قال أمير المؤمنين
به امور جسمانى و لذّتهاى حلال در ساعات عمر بوده است كلّمينى يا حميرا، و حبّب إلىّ من دنياكم ثلاث: النساء و الطيب و جعلت قرّة عينى فى الصّلوة مىفرموده پس اهل ايمان ساعات عمرشان صرف بر اين سه كار خواهد شد كه حيات شخصى و نوعى و دنيوى و اخروى بدينها مربوط است.
كلمه ٦- قال أمير المؤمنين ٧: يستدلّ على إيمان الرّجل بلزوم الطّاعة و التّحلى بالورع و العفة و القناعة
[١].
ترجمه: دليل بر ايمان مرد ملازمت طاعت خداست و آراستگى به صفت ورع و عفّت نفس و قناعت.
شرح: هر كه دعوى ايمان كند بايد دليل و برهان بر اين دعوى داشته باشد و برهان ايمان به خدا انس به طاعت خدا داشتن است و ورع و خدا پرستى و عفت نفس از شهوات حرام و قناعت در مال يعنى زائد بر ضرورى مال را به راه خيرات اعمال و توسعه بر عيال و خدمت در راه دين و احسان به فقرا و مساكين صرف كند و به اسراف و عياشى و تجمل و خوشگذرانى نپردازد كه اين اوصاف ضد عفّت و قناعت است.
كلمه ٧- قال أمير المؤمنين ٧: من آمن [أنس] باللّه استوحش من النّاس
[٢].
ترجمه: هر كه به خدا ايمان كامل داشت از مردم وحشت كرده و دورى از خلق گزيند.
شرح: هر كه خدا را به عظمت و اوصاف كمال يافت و به رحمت و رأفت و مهربانى و جود و عطاى بىحدّ و حسن و جمال بىنهايت و جلال بىمثل و مانند شناخت تنها به او عشق و اشتياق و انس دارد و از خلق براى آنكه او را از خدا باز
[١] - غرر و درر، ط نجف، ص ٣٥٧، س ٢:« يستدلّ على ايمان الرجل بالتسليم و لزوم الطاعة».
[٢] - غرر و درر، شرح آقا جمال خوانسارى، ط ١، ج ٥، ص ٢٣٢:« من انس باللّه استوحش من الناس» و كلمه ديگر نيز در ص ٣٧٣، ج ٥. شرح ياد شده به همين مفاد بدين صورت آمده است كه« من استوحش عن الناس انس باللّه سبحانه» در عبارت چاپ اول بجاى« انس»،« آمن» آمده است، و با استيحاش، انس مناسب است، و كأنّ« انس» به« آمن» تحريف شده است و بدان ترجمه گرديده است.