حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ٤٢ - كلمه ٣ - قال أمير المؤمنين

ترجمه: هر كس خدا را شناخت دلش از اميدوارى به خدا و ترس او خالى نباشد.

شرح: يعنى هركه خدا را شناخت دل او از خدا هراسان و به او اميدوار باشد. يا كسى كه خدا را شناخت تنها به خدا اميدوار و تنها از خدا مى‌ترسد و از هيچ كس ديگر نمى‌ترسد و تنها به خدا چشم اميد دارد و به غير او ابدا اميدوار نيست.

كلمه ٣- قال أمير المؤمنين ٧: ينبغى لمن عرف اللّه أن يتوكّل عليه.

[١]

ترجمه: هر كه خدا را شناخت سزاوار است كه تنها بر او توكّل كند.

شرح: در كلمه ديگر فرمود هركه ايمانش قوى‌تر است توكّل او بر خدا بيشتر است و هركه توكّل او بر خدا بيشتر است خداشناس‌تر است و اعتماد در كارها به غير خدا نداشته و تمام توجّهش در كلّيه امور به خدا باشد و كارش همه را به حق واگذارد و بالنتيجه تمام امور مشكل را خدا بر او آسان گرداند كه فرمود: من توكّل‌

[١] - غرر و درر آمدى، ط صيدا، ص ٢٦٤، س ١٣.

قوله:« توكّل أن ...» بيت از متألّه سبزوارى است.( غرر الفرائد، مقصد هفتم در علم اخلاق، فريده هشتم در توكّل، ص ٣٥١، ط ناصرى) و لكن جناب استاد الهى رضوان اللّه عليه بجاى« مقدّر الأمور» نقل فرموده است« مدبّر الأمور» و صحيح آن« مقدّر» است، و استاد از حفظ نقل كرده است كه« مدبّر» را به جاى« مقدّر» آورده است.

قوله:« من فوّض أمره ...» غرر و درر آمدى، ط صيدا، ص ١٩٨، س ١٤.