حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ٣٣ - نامه دوم

خنديم ما ديوانگان بر قصر خاك و خاكيان‌

آنسان كه مى‌خندد فلك بر آشيان چلچله‌

اى كعبه من روى تو وى قبله من سوى تو

كارم براه كوى تو سعى و صفا و هروله‌

در راهت اى ماه حرم از شوق سر سازم قدم‌

خار مغيلان گر كند پاى دلم پر آبله‌

چون نالم از عشقت شبى با آه يا رب يا ربى‌

از خاك برخيزد فغان افتد بگردون زلزله‌

اى حاجيان اى حاجيان در كعبه و دير مغان‌

جوئيد كوى دلستان از عاشقان يك دله‌

گر عاشقى بى‌سيم و زر در راه او شام و سحر

ز آه دل و خون جگر برگير زاد و راحله‌

خواهم دلى مست خدا آزاد از نفس و هوا

از دام اين عالم رها وز غير عشق حق يله‌

بشكن بت و قدوس زن تكبير بر ناقوس‌زن‌

گامى براه دوست زن خوش باد راى قافله‌

زان زلف پرچين و شكن جانا خمى بر هم مزن‌

كانجا دل شير فلك دارد بگردن سلسله‌

افروخت ماهى مهربان خوشتر ز خورشيد جهان‌

كز شور و وجد عاشقان افلاك دارد غلغله‌

گفتم الهى در غزل مدحى ز سلطان ازل‌

كان شه به چشم مرحمت بنوازد و بخشد صله‌