حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ١١٦ - كلمه ٢ - قال أمير المؤمنين
كلمه ١- قال أمير المؤمنين ٧: طوبى لمن أحسن إلى العباد و تزوّد للمعاد
[١].
ترجمه: خوشا بر حال آنانكه به بندگان خدا احسان كنند و «به آن احسان» زاد و توشه سفر آخرت مهيّا گردانند. در كلمه ديگر فرمود: نعم زاد المعاد الإحسان إلى العباد. براى سفر آخرت احسان به خلق توشهاى نيكو است. در كلمه ديگر فرمود:
الإيثار أفضل الإحسان. بهترين احسان آنست كه انسان چيزى را كه خود بدان محتاج است به محتاجان بذل كند و آن را بر خود مقدّم دارد.
مستغنى از «شرح» است.
كلمه ٢- قال أمير المؤمنين ٧: أفضل الشّرف كفّ الأذى و بذل الإحسان
[٢].
ترجمه: بهترين شرافت انسان ترك اذيت و آزار و بذل احسان به خلق است.
حضرت ٧ اوّل ترك ظلم و آزار به خلق را موجب شرافت، دوم نيكى و احسان را سبب عزّت شمرد و در كلمه ديگر فرمود: خير النّاس من كافى على القبيح
[١] - غرر و درر آمدى، ط نجف، ص ٢٠٦، س ١٧؛ و ط صيدا، ص ١٤٨، س ١٩؛ و شرح آقا جمال، ج ٤، ص ٢٤١، ش ٥٩٥٥.( من كلامه ٧ فى حرف الطاء بلفظ الطوبى).
قوله: در كلمه ديگر فرمود:« نعم زاد ...» غرر و درر آمدى، ط نجف، ص ٣٢٠، س ١٦؛ و ط صيدا، ص ٢٣٨، س ١٢؛ و شرح آقا جمال، ج ٦، ص ١٦١، ش ٩٩١٢.( من كلام امير المؤمنين على بن ابى طالب ٧ فى حرف النون بلفظ نعم).
قوله: در كلمه ديگر فرمود:« الإيثار ...» در غرر و درر به چند وجه روايت شده است، شرح آقا جمال، ج ١، ص ١٠٧، ش ٣٩٩:« الإيثار اشرف الإحسان»؛ و ص ٢١٥، ش ٨٦١:« الإيثار غاية الإحسان»؛ و ص ٢٣٥، ش ٩٥١:
« الإيثار أعلى الإحسان». و ج ٢، ص ٣١، ش ١٧٠٥:« الأيثار أحسن الإحسان و أعلى مراتب الإيمان». و ج ٦، ص ٣٤، ش ٩٣٨٦:« من أحسن الإحسان الإيثار».
[٢] - غرر و درر آمدى، ط نجف، ص ٨٩، س ٢؛ و ط صيدا، ص ٦٤، ١٩:« افضل الشرف بذل الإحسان» و ايضا غرر و درر آمدى، ط نجف، ص ٩٧، س ١؛ و ط صيدا، ص ٧١، س ١٢. و شرح آقا جمال، ج ٢، ص ٣٩٧، ش ٢٩٩٣:« افضل الشرف بذل الإحسان». و ص ٤٥٨، ش ٣٢٨٥:« افضل الشرف كفّ الأذى و بذل الإحسان».