حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ١٠٥ - كلمه ١٠ - قال أمير المؤمنين
و شرط وصول انسان به نعمتهاى ابدى و لذّات حقيقى عالم آخرت آنست كه از سر شهوات حرام دنيا بگذرد بلكه در حلال آن هم تا بتواند خوددارى كند كه فرمود:
حلاوة الدّنيا توجب مرارة الآخرة، شيرينى لذّات دنيا موجب تلخى عالم آخرت است. كسى به مقامات عالى آخرت و درجات منيع بهشتى نرسد جز با ترك حظوظ نفسانى و شهوتهاى حيوانى در عالم دنيا. و در كلمه ديگر فرمود:
أفضل الطّاعات هجر اللذّات. نيكوترين طاعتها دورى از لذّات دنيا است.
كلمه ١٠- قال أمير المؤمنين ٧: لا يترك النّاس شيئا من دينهم لإصلاح دنياهم إلّا فتح ما هو أضرّ منه
[١].
ترجمه: مردم كارى از امور دينشان را براى نفع دنياى خود ترك نمىكنند الّا آنكه درى از ضرر بيشتر به رويشان گشوده مىشود.
شرح: يعنى وقتى انسان به طمع دنياى خود به معصيت و يا ترك طاعت خدا كه امر دين است پرداخت او نمىداند از جهل كه منفعت و ضرر به تقدير خداست و از خدا بايد خير و منفعت خواست نه از ترك فرمان خدا پس به واسطه عدم توجه به خدا و اعتماد بر سعى و كوشش خود اگر نفعى هم يافت در مقابل آن نفع درى از ضرر به مراتب بيشتر به روى خود بگشايد تا معلوم شود كليه منافع و خيرات را بايد از درگاه خدا خواست نه به ترك فرمان حق و الّا عكس العمل آن زيان دنيا و دين خواهد بود، و اگر به عكس كار دين را مقدم بر امور دنيا داشت هرچند زيانى در آن بود خدا منفعتى به مراتب بيشتر از آن ضرر به او عنايت خواهد فرمود. و در كلمه ديگر فرمود:
هركس به امر آخرتش اهتمام داشت خدا امور دنيايش را كفايت و اصلاح
[١] - قوله:« و در كلمه ديگر فرمود: ينبغى لمن ...» غرر و درر آمدى، ط نجف، ص ٣٥٥، س ٧؛ و ط صيدا، ص ٢٦٤، س ١١؛ و شرح آقا جمال، ج ٦، ص ٤٤١، ش ١٠٩٢٩.
قوله:« و كسب حلال را ...» اشاره به اين حديث شريف قدسى است:« يا احمد إن العبادة عشرة أجزاء تسعة منها فى طلب الحلال فإذا طيبت مطعمك و مشربك فأنت فى حفظى و كنفى».( سفينة البحار، مادّه حلل).