شيداي روح الله (سيري در زندگي آيت الله حاج آقامجتبي حاج آخوند) - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٦٣ - آية الله العظمي سيد ابوالحسن اصفهاني
عراق گرديد، به مدت سه سال در کربلا و سامرا بسر برد و در محضر آية الله ميرزا محمد حسن شيرازي زانوي ادب بر زمين زد.
بعد به حوزه نجف رفت وتا پايان عمر يعني به مدت ٥٥ سال - ازسال ١٣١٠ق - به جز حدود يکسالي که به عنوان اعتراض، خاک عراق را به مقصد ايران ترک نمود، در جوار بارگاه مقدس نخستين امام شيعيان اقامت گزيد، در خلال اين سال ها از محضردانشوران فقه واصول محظوظ گشت وخود درزمرهي مراجع طرازاول به شمار آمد. مهمترين ومشهورترين اثر اين مرجع عاليقدر، کتاب جامعي در فقه بنام - وسيلة النجاة - است که درسال ١٣٤١ ق به فارسي ترجمه شده است.
آية الله اصفهاني علاوه براينکه درعلوم ديني و معارف اسلامي تبحّر داشت، قلههاي کمال و وارستگي را نيز در نورديده و به ملکات اخلاقي و خصوصياتي چون ساده زيستي وتوسل به ائمه ٧ آراسته گرديده بود.
کمتر روزي اتفاق ميافتاد که فقيري به ايشان مراجعه کند و با دست خالي بازگردد، با اينکه ارباب حاجت زياد بودند همگان را از خوان کرم خويش برخوردار ميساخت. درشرايط جنگي براي اينکه نان در اختيار همهي اهالي نجف خصوصاَ مستمندان قرار گيرد، دستور داد نانوايان بيش از گذشته کار کنند ونان شهروندان را تأمين نمايند.
نامبرده درستيز با استعمار انگلستان، نقش عمدهاي بعهده داشت وچون ميدانست ملک فيصل دست نشاندهي انگليس و مجري نقشههاي آنان است، وقتي خواست دولت تشکيل دهد ونمايندگان مجلس را انتخاب کند، آية الله اصفهاني به پيروي از آية الله شيخ مهدي خالصي همراه آية الله نائيني و ديگر علماي عراق با اين حرکت فيصل مخالفت کرد و فتواي تحريم انتخابات او را صادر نمود، که اين فتوا افکار عمومي مردم عراق را بر عليه حکّام وقت برانگيخت.