شيداي روح الله (سيري در زندگي آيت الله حاج آقامجتبي حاج آخوند) - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١١ - ديباچه

بزرگانِ گذشته خود محروم بوده و حسرت صحبت وانفاس قدسيه آنان را داريم. اما با ذکر جميلشان مي‌شود مشام جان را معطر و روح و روان را نشاطي ديگر بخشيد».[١]

رسالت کتاب حاضر تبعيت و فرمان‌بري از فرمايش نوراني پيامبراعظم٩است که فرمودند: « مَن وَرَّخَ مُؤمِناً فَکَأنَّما اَحياهُ؛ هرکس سرگذشت و حوادث زندگي مؤمني را بنويسد و به رشته تحرير آورد همانند آن است که او را زنده کرده است».[٢]

آية الله حاج آقا مجتبي حاج آخوند گرچه امروز مانند بسياري ديگر از اسلاف صالح خود در ميان ما نيست، اما «اَلعُلَماءُ باقُونَ مابَقِي الدَّهرُ، مَفقُودَةٌ وَ اَمثالُهُم فِي القُلُوبِ مَوجُودَةٌ؛ عالمان وارسته همواره زنده‌اند، گرچه پيکرشان از ميان ما مي‌رود، ولي يادشان همچنان در دل‌ها مي‌ماند»[٣].

ايشان بزرگمردي است که نام و يادش در دل‌ها زنده است، اکثر مردم ارجش مي‌نهند، دوستش دارند و غالباً با هرکه صحبتي مي‌کنيم داستان وخاطره‌اي از او در ذهن دارد ونامش را به خوبي و زيبايي مي‌برد و خدماتش به اسلام و مسلمين مي‌ستايد.

ايمان و اخلاص، توکّل و تواضع ودلسوختگي از ويژگي‌هاي آية الله حاج آخوند بود که ارباب فضل و ادب و علماء و مدرسين حوزه به خوبي باور داشته و همواره از آن ياد کرده و مي‌کنند، شورانگيزي و تحرک آفريني در مخاطبين و مستمعين از محافل روحاني گرفته تا توده مردم ، خصوصيت بارز وي بود، او هرگاه لب به سخن مي‌گشود حرارت وعشق و احساس و دردمندي در دين را در دل‌ها برمي‌انگيخت.

[١]. فیض قلم، ص١٤٠.

[٢]. کشف الظنون، ج١، ص٣.

[٣] ٣ . نهج البلاغه ، حکمت ١٤٧.