شيداي روح الله (سيري در زندگي آيت الله حاج آقامجتبي حاج آخوند) - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١٣٧ - ٣ علامه سيد محمدحسين طباطبايي

لاله ســــاغر گير ونرگس مســت وبرما نام فسق

داوري دارم بســــي يارب كه را داور کـــــنم

بازکش يکـــدم عـــنان اي ترک شهرآشوب من

تا زاشــــک چهـــره، راهـت پر زر وگوهر کنم

من که ازياقوت ولعـــل اشــــک دارم گنج ها

کي نظـــر درفيض خورشـــيد بلند اخــــتر کنم

چون صبا مجموعه‌ي گل را به آب لطف شست

کج دلم خوان گــــر نظر بر صفحه‌ي دفتر کنم

عهد وپيمــــــان وفلک را نيســت چندان اعتبار

عهــــد با پيمانه بندم شـــــرط با ســــاغـر کنم

من که دارم درگـــــدايي گنج سلــطاني بدست

کي طمع درگــــــردش گـردون دون پرورکنم

گــــرچه گــــردآلودِ فقرم، شــــرم باز ازهمّتم

گــــربه آب چشــــــمه‌ي خورشيد دامن ترکنم

عاشــــقان را گردرآتش مي‌پسندد لطف دوست

تنگ چشـــمم گـــــر نظر در چشمه کوثر کنم

دوش لعلــــش عشــوه‌اي مي‌داد « حافظ » را ولي

من نه آنم کــــز وي اين افســــــانه ها باور کنم

ديدم عجب غزلي است، و اين اشعار به من چنين مي‌فهماند که تدريس اسفار لازم است.[١]

سرانجام اين عارف وارسته که مدام از ابديت سخن مي‌گفت، از جهان فاني رخت بربست ودرصبح يکشنبه هيجدهم محرم الحرام سال ١٤٠٢ ق ( ٢٤ آبان ١٣٦٠ ش ) درشهر مقدّ س قم به سراي باقي شتافت ونداي حق را لبيک گفت وبه خطاب : «يا اَيتَهُا

[١]. مهر تابان، ص٦٠ .