شيداي روح الله (سيري در زندگي آيت الله حاج آقامجتبي حاج آخوند) - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٥٠ - آية الله العظمي سيداحمد کربلايي

شيخ آقا بزرگ تهراني که مدتي همسايه‌ي مرحوم کربلايي بوده، از ايشان چنين يادمي‌کند:

سيد احمد، درمراتب علم وعمل و سلوک وزهد و ورع و تقوي و معرفت بالله وخوف و خشيت از او، يگانه فرد زمان و اوحدي عصر خود بود، نمازهاي خود را درمکان هاي خلوت به جاي مي‌آورد و از اقتدا کردن مردم به وي در نمازها خودداري مي‌نمود وبسيار گريه مي‌کرد وکثيرالبکاء بود، به طوري که نمي‌توانست از گريه در نمازها خويشتن‌داري نمايد، به خصوص در نماز شب، ومن در مدت دو سال که به همسايگي او فائز و بهره مند شدم، دراين مدت از او چيزهايي را مشاهده نمودم که بيانش به طول مي‌انجامد .[١]

درعظمت روحي ومقام عرفاني ايشان علامه محمد حسين تهراني واقعه‌اي شنيدني نقل مي‌كند:

استاد ما آية‌الله العظمي سيد جمال الدين گلپايگاني شاگرد مرحوم حاج سيّد احمد بوده است. مرحوم آقا سيد جمال الدين براي حقيرنقل کردند که من مدتي به مربي اخلاقي، آقاي شيخ علي محمد نجف آبادي رجوع کردم واز او دستورمي‌گرفتم. مدت‌ها ازاين موضوع گذشت و من درتحت تعليم وتربيت او بودم. تا يک شب برحسب معمول به مسجد سهله آمدم براي عبادت، وعادت من اين بود که به دستور استاد هروقت شب ها به مسجد سهله مي‌رفتم اولاً نماز مغرب وعشاء را به جاي مي‌آوردم وسپس اعمال وارده در مقامات مسجد را انجام مي‌دادم وپس از آن دستمالي که درآن نان وچيزي بود به عنوان غذا باز مي‌کردم ومقداري مي‌خوردم، آن گاه قدري استراحت نموده و مي‌خوابيدم، سپس چندين ساعت به اذان صبح مانده برمي‌خاستم و مشغول نماز ودعا وذکر وفکر مي‌شدم ودرموقع اذان صبح نماز صبح را مي‌گذاردم وتا اول طلوع آفتاب به بقيه‌ي وظائف واعمال خود ادامه مي‌دادم، آنگاه به نجف مراجعت مي‌نمودم.

[١] ١. نقباء البشر، ج ١، ص ٨٧ .