سَبِيلِ اللَّهِ وَ قالُوا لا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ ...[١]؛ برجاى‌ماندگان [از جنگ تبوك‌] از مخالفت با رسول خدا خوشنود بودند و كراهت داشتند كه با اموال و جان‌هاى خود در راه خدا جهاد كنند و [به يكديگر و به مؤمنان‌] گفتند: در اين گرما [به سوى ميدان‌] بسيج نشويد ...».

«وَ جاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَ قَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ...[٢]؛ و عذر خواهان از اعراب [نزد تو] آمدند كه به آنان اجازه [ترك جهاد] داده شود و آنان كه به خدا و پيامبرش دروغ گفتند بدون هيچ عذرى در خانه خود نشستند ...».

«وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِراراً وَ كُفْراً وَ تَفْرِيقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ إِرْصاداً لِمَنْ حارَبَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ ...[٣]؛ گروهى ديگر از آنان، كسانى هستند كه مسجدى ساختند براى زيان [به مسلمانان‌] و [تقويت‌] كفر و تفرقه‌افكنى ميان مؤمنان و كمينگاهى براى كسى كه با خدا و پيامبرش به جنگ برخاسته بود ...».

«مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا[٤]؛ در ميان مؤمنان مردانى هستند كه بر سر عهدى كه با خدا بستند صادقانه ايستاده‌اند بعضى پيمان خود را به آخر بردند [و در راه او شربت شهادت نوشيدند] و برخى ديگر در [همين‌] انتظارند؛ و هرگز تغيير و تبديلى در عهد و پيمان خود ندادند».

«قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها وَ تَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما ...[٥]؛ خداوند سخن زنى را كه درباره شوهرش با تو گفتگو و به خدا شكايت مى‌كرد شنيد [و تقاضاى او را اجابت كرد]؛ خداوند گفتگوى شما را با هم [و اصرار آن زن را درباره حل مشكلش‌] مى‌شنيد ...».

اين قبيل آيات در قرآن بسيار است كه از گذشته خبر مى‌دهد و اگر نزول آن در شب قدر (اولين شب قدر) بوده باشد، بايد به صورت مستقبل (آينده دور) بيايد.

وگرنه سخن، از حالت صدق و ظاهر حقيقت به دور خواهد بود.

[١] توبه ٩: ٨١.

[٢] توبه ٩: ٩٠.

[٣] توبه ٩: ١٠٧.

[٤] احزاب ٣٣: ٢٣.

[٥] مجادله ٥٨: ١.