علوم قرآنى - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٩١ - قراء اربعة عشر

وردان (متوفاى ١٦٠) و ابن جمّاز (متوفاى ١٧٠) هستند.

قراء اربعة عشر

چهار قارى ديگرى كه به قرائت شاذ (خلاف مشهور) قرائت مى‌كردند، ولى مقبول عامّه مردم بودند، بر اين ده قارى افزوده شده‌اند:

١١. حسن بصرى: حسن بن يسار (متوفاى ١١٠) قارى بصره؛ دو راوى او شجاع بلخى (١٩٠- ١٢٠) و دورى (متوفاى ٢٤٦) كه او را درك نكرده و با واسطه از او روايت كرده‌اند.

١٢. ابن محيصن: محمد بن عبد الرحمن (متوفاى ١٢٣) قارى مكه؛ دو راوى او بزّى (٢٥٠- ١٧٠) و ابن شنبوذ (متوفاى ٣٢٨) هستند كه با واسطه از او روايت كرده‌اند.

١٣. يزيدى: يحيى بن مبارك (متوفاى ٢٠٢) قارى بصره؛ دو راوى او سليمان بن حكم (متوفاى ٢٣٥) و احمد بن فرج ضرير (متوفاى ٣٠٣) هستند كه با واسطه از او روايت كرده‌اند.

١٤. أعمش: سليمان بن مهران اسدى (متوفاى ١٤٨) قارى كوفه؛ دو راوى او شنبوذى (٣٨٨- ٣٠٠) و مطوّعى (متوفاى ٣٧١) هستند كه با چند واسطه از او روايت كرده‌اند.

اين چهارده قرائت معروف كه هر كدام از طريق دو راوى نقل شده است، مجموعا بيست و هشت قرائت را تشكيل مى‌دهند كه شناسايى آنان فى‌الجمله انجام گرفت.

پنج نفر از قرّاء سبعة به غير از ابن عامر و ابو عمرو ايرانى‌الاصلند. ابن عامر مجهول النسب و ابو عمرو از قبيله مازن تميم است؛ ولى قاضى اسد يزيدى مى‌گويد: «او از فارس شيراز از روستاى كازرون برخاسته است».

عاصم، ابو عمرو، حمزه و كسائى، صريحا اظهار تشيّع مى‌نمودند، ولى ابن كثير و نافع از آنجا كه هر دو از فارس هستند، احتمالا شيعه بودند. اما ابن عامر،